Winylove

8 najciekawszych albumów roku 2011

2012-01-07T14:01:00.001+01:00

Wszyscy robią podsumowania, to i ja nie będę gorszy. Nigdytego nie robiłem, jestem zbyt słabo osłuchany, także będzie to bardzosubiektywne i krótkie podsumowanie. Postaram się zestawić 8 albumów, któreukazały się w 2011 roku i w jakiś sposób zrobiły na mnie wrażenie. Dlaczego 8 anie np. 10? Wolę przedstawić solidną 8 niż naciąganą 10. Cytując mądrość mojegokolegi z liceum: „lepsza mocna pała niż słaba dwója”. Dodam, że są to tak różnemuzycznie płyty, że ich hierarchizacja byłaby błędem, dlatego kolejność jestprzypadkowa.

"Common - The Dreamer/The Believer"

Płyta ukazała się pod koniec zeszłego roku. Przyznam, że niewiedziałem czego się po niej spodziewać; wiem, że Common lubi eksperymentować istąd moja niepewność. Jestem wielkim fanem muzyki rapera z Chicago ale z uwagina jego poprzednią płytę - „Universal Mind Control” - która nie przypadła mi dogustu, trochę się bałem. Na szczęście nie zawiodłem się, raper wydałfantastyczny album, wyprodukowany w całości przez jednego producenta – No I.D.Tak, tak; tego samego który wyprodukował takie klasyki jak „Can I Borrow aDollar?”, „Resurrection” czy „One Day It'll All Make Sense” – czyli większączęść dyskografii Commona. Klasyczna kolaboracja MC/Producent wyszła panom nadobre i choć ich podejście było klasyczne to album jest świeży.

"Łona i Webber - Cztery i pół"

Niestety nie potrafię obiektywnie wypowiadać się na temattych panów. Łona to najlepszy tekściarz w tym kraju i kropka. Jego flowzaliczyło kolejny progres, i choć teksty traktują nieco poważniejsze tematy niżna poprzednich płytach, to wciąż można się w nich doszukać podwójnego (a możenawet potrójnego) dna doprawionego szczyptą humoru i okraszonego zawsze trafnąpointą. Tekstowo to bardzo mocny album, przemyślany i stawiający rodzimymraperom porzeczkę jeszcze wyżej. Muzycznie Webber zaliczył jeszcze większyprogres niż jego rapujący kolega. Pan Andrzej skrupulatnie odchodzi odsamplingu na rzecz tzw. „beatów granych”. Wychodzi mu to całkiem zgrabnie i pozytywniewpływa na album jako spójną całość. Warto dodać, że to pierwszy albumszczecinian, który wyszedł nakładem ich labelu „Dobrze Wiesz” i – co ciekawe –chyba najlepiej wypromowany i dostrzeżony krążek w ich dorobku. Brawo!

"The Roots - Undun"

Kolejny album, który ukazał się gdy myślałem, że nic już mniew 2011 ciekawego nie czeka. Jednak The Roots to tak solidna marka, że od nichmożna spodziewać się wyłącznie bardzo dobrych albumów. Najnowszy, 10. krążek„Undun” to album koncepcyjny. To historia Redforda Stephensa opowiedziana z –delikatnie rzecz ujmując – zaburzoną chronologią. Od razu trafiamy w sam środekwydarzeń a rapujący panowie dostarczają nam kolejnych informacji na tematfikcyjnego bohatera. Black Thought w wyśmienitej formie, pozostali gościeświetnie wpisują się w koncepcję „Undun”, muzycznie... to arcydzieło, nie możnanic innego powiedzieć bo byłoby to bluźnierstwo. Muzyka zawarta na płycie wykraczadaleko poza typowe hip-hopowe loopy. Powinni za ten album dostać nagrodęGrammy, kolejną zresztą.

"Slugabed - Moonbeam Rider"

Trafiłem na tego pana przypadkowo, przeglądając katalog„Ninja Tune”. W tym roku Brytyjczyk wrócił z epką „Moonbeam Rider”na którą składa się 5 numerów. Ciężko mi pisać cokolwiek więcej o tym albumie,ponieważ nie znam się aż tak dobrze na muzyce elektronicznej. To szeroko rozumianaelektronika, którą ciężko zaszufladkować, to ciężkie syntezatory, które brzmiąfenomenalnie. To pompujące stopy i tłukące po kaflach werble, to bardzo dobrzeprzemyślany chaos. Zresztą album tego 22 latka (!) został wydany przez jedno znajbardziej cenionych wydawnictw w dziedzinie „nowych brzmień” – a to o czymśchyba świadczy.

"Sokół i Marysia Starosta - Czysta brudna prawda"

Marysia była lekko w szoku (ale chyba) dumna w pełni gdywraz z Sokołem otrzymali Złotą płytę za zawrotną (15 000 sztuk ; ))sprzedaż ich wspólnego krążka. Należało im się! Tytuł „Czysta brudna prawda”świetnie oddaje charakter albumu, który lirycznie jest surowy, momentamiprzykry ale dobitnie prawdziwy. Sokół jest w życiowej formie, polskirap-narrator pokazał się z wyśmienitej strony nie tylko jako tekściarz, czujnyobserwator ale także jako raper o ponadprzeciętnej technice wypluwania słów.Marysia Starosta nie jest uzupełnieniem albumu, jest jego pełnoprawnymwspółtwórcą. Bardzo się cieszę, że nie ograniczyła się jedynie dopodśpiewywania chórków oraz refrenów. Ma piękny głos, który tworzy świetnykontrast dla historii przedstawionych przez Wojtka. Dobrze Sokół zrobiłzamieniając Jędkera na Marysię. Polecam bardzo solidna płyta dla ludzi omocnych nerwach.

"Poluzjanci - Trzy metry ponad ziemią"

Panowie chyba wszystkich zaskoczyli wydając kolejny album pozaledwie rocznej przerwie. Ja spodziewałem się kolejnego wydawnictwa wokolicach roku 2020. Z tego co wiem, to album został nagrany na tak zwaną„setkę”. Ten sposób pracy nie należy do najłatwiejszych ale daje wyśmieniteefekty. Względem poprzednich wydawnictw postęp słychać przede wszystkim wsferze tekstowej. Pan Janusz Onufrowicz (tekściarz zespołu) wykonał kawałdobrej roboty. Grzegorz Jabłoński (klawiszowiec) w którymś z wywiadów mówił, żeteksty są tak dobre, że nożna je z powodzeniem czytać bez muzyki – coś w tymjest. Badach to Badach, to najlepszy męski wokal i to nie tylko na skalękrajową. Szkoda, że płyta nie odbiła się większym echem. Szkoda, bo to bardzowartościowa muzyka.

"Jamie Woon - Mirrorwriting"

Kolejny brytyjski akcent w moim zestawieniu. Odkryciemuzyczne roku 2011, i bynajmniej nie moje prywatne (choć po części tak) aludzi, którzy bardzo dobrze znają się na tego typu muzyce. 27-mio letniBrytyjczyk to nowa nadzieja muzyki Soul. Jego debiutancki album „Mirrorwriting”charakteryzuje się niezwykłą lekkością przyswajania. Muzycznie jest dośćprostym tworem, ale chyba taki był zamysł, zresztą Woon świetnie odnajduje się wtej stylistyce. Jest w tej płycie coś magicznego, coś co przyciąga. Idealnapozycja na wieczory, chillout po ciężkim dniu. Ciekaw jestem kolejnychwydawnictw tego pana, będę śledził jego poczynania, dam znać jak coś sięurodzi. Tymczasem serdecznie polecam.

"Ten Typ Mes - Kandydaci na szaleńców"

Mes to raper z najlepszym flow w Polsce. 2011 to album„Kandydaci na szaleńców” – drugi wypuszczony przez jego własne wydawnictwo„Alkopoligamia”. Pan Piotr uczy się na błędach, ponieważ tym razem otrzymujemyświetnie wydaną płytę – a jakość wykonania jest też ważna, fizyczny nośnik marównież cieszyć oko. Muzycznie to bardzo różnorodna pozycja. Nie wiem czytypowy hip-hopowy łeb odnajduje się w tym co proponuje nam Warszawiak. Ja sięodnajduje doskonale. KNS to różnorodność muzyczna, której wspólnym mianownikiemsą bardzo dobre teksty i świetne wykonanie. Mes nie boi się eksperymentów wporównaniu do poprzedniego albumu („Zamach na przeciętność”) słychać progres,choć nie jest to jakiś potężny krok wprzód. Może dlatego, że ciężko tak dobreflow wywindować jeszcze wyżej. Sprawdź nawet jak nie słuchasz rapu.

Polecam zapoznać się również z innymi zestawieniami:

- Litoslav

- SoulBowl

- AxunArts

- Diggin

Dodatkowo, na dobre rozpoczęcie roku mały prezent ode mnie, trochę innastylistyka niż zwykle:

iTunes Polska

2011-09-29T13:28:00.000+02:00

Wczoraj (nieoficjalnie jeszcze) Apple uruchomił platformęiTunes w Polsce. Wielu posiadaczy urządzeń z nadgryzionym jabłkiem w logo, zapewnebardzo to ucieszyło. Uruchomienie tego sklepu w polskiej wersji jestrównoznaczne z otworzeniem bramki do setek milionów (!) legalnych plikówmuzycznych oraz wielu seriali, filmów pełnometrażowych, teledysków orazaudiobook’ów.

Możliwe będzie oczywiście kupowanie całych albumów jak i pojedynczychtracków. Przyznam nigdy nie korzystałem z iTunes’a, nie posiadam żadnegourządzenia ze stajni Apple, ale uruchomienie owej platformy w naszym krajubardzo mnie cieszy, ponieważ wiele osób będzie miało dostęp do legalnej muzyki;tym bardziej, że iTunes jest potentatem w tej branży. Sprzedali już około 15miliardów (!!!) plików muzycznych na całym świecie.

Wybór oczywiście jest (pókico) dość skromny, jednak trzeba mieć na uwadze fakt iż sklep dopiero zostałuruchomiony a kolejne albumy są na bieżąco dodawane. Osobiście nie jestem przekonanydo kupowania muzyki w wersji cyfrowej. Jestem w tej kwestii konserwatystą – wolę tradycyjny nośnik, który później mogę z dumą umieścić na półce. Sąoczywiście płyty które ciężko zdobyć i tutaj iTunes może byś świetnympomocnikiem. „Od biedy” lepiej mieć cyfrową (legalną) kopię swojej ulubionejpłyty niż nie mieć jej w ogóle. Cieszy także fakt, że potencjalny klient niejest skazany na kupowanie całych płyt; może nabywać pojedyncze numery zwybranych albumów.

Ceny? Ehm. Są takie same jak w innych krajach europejskich –0,69 do ponad 1 Euro. Niestety (moim zdaniem) jak na polskie warunki dośćwygórowane. Łatwo policzyć, że niejednokrotnie bardziej opłacalne będzie kupnoalbumu w wersji fizycznej. Czy iTunes się przyjmie? Zobaczymy, Polska tospecyficzny i wbrew pozorom wymagającyrynek.

Woo!(na)

2011-09-14T22:04:00.001+02:00

Dziś miała miejsce niespodziewana premiera drugiego singla znadchodzącego albumu Łony i Webbera - „Cztery i pół” (premiera 30.09.11). Singiel nosi tytuł "To nic nie znaczy". Łonsonkolejny raz wspiął się na wyżyny; zawieszając kolegom z rapowego podwórka poprzeczkęjeszcze wyżej(!). Czy jest ktoś w tym kraju kto może mu dorównać?

Patrzącobiektywnie: Flow Łony jest mocne, techniczne aczkolwiek bez „fajerwerków” – w Polsce znajdzie się kilku mc o niecobardziej „morderczym” sposobie rzucania wersów; jego głos nie jest specjalniecharakterystyczny (niegdyś często mylony z Fiszem). Co więc wyróżnia tegoszczecińskiego nawijacza? Otóż teksty! To właśnie one od zawsze są znakiemrozpoznawczym dla tego pana. Adam (prawdziwe imię Łony) porusza tematy oryginalnea nawet te pozornie oklepane potrafi przedstawić w niebanalny sposób.

Najnowszysingiel to typowo „łonowy” (jakkolwiek to nie brzmi) banger. Raper jest poważniejszyniż na pierwszym czy drugim krążku co nie oznacza, że radosny optymista w nimumarł. Tenże optymista po prostu dorósł!

Beat Webbera jest nieco ascetyczny;klasycznie ułożone bębny doprawione ciężkim basem – całość prowadzona przezproste sample. Chwytliwa prostota podkładów Andrzeja (Webber) jest czymś co odzawsze mnie urzeka. Nie będę interpretował tego o czym „zaśpiewał” nam Łonson;jednak nie trzeba być wieloletnim fanem rapu żeby usłyszeć, że sposóbprzedstawienia świata i lekkość „pióra” to klasa sama w sobie; klasa którazostawia daleko w tyle pozostałych rodzimych nawijaczy. Moje rozważania brzmiąjak recenzja całego albumu; jest to związane (i świadczy) z tym, że w jednym singlu Łony iWebbera odnajduję więcej radości niż na niejednym pełnym albumie.

Miało być obiektywnie, wyszło subiektywnie; jak zwyklezresztą gdy poruszam temat związany ze szczecińskim duetem. Od zawsze jestemwielkim fanem tychże panów i cieszę się, że od lat tak godnie reprezentują mojeukochane miasto. Odliczam dni do premiery płyty - jak na raziemojego kandydata do rapowego albumu roku. Pod tym linkiem można składaćzamówienia.

PS. Nie wszyscy wiedzą, że Łona wraz z Webberem należeli niegdyśdo zespołu o wdzięcznej nazwie „Wiele C.T.” mają na koncie jeden nielegal – „Owocemiasta”, który wyszedł w 1999 roku. Mieli wówczas po kilkanaście lat! Album byłdostępny na kasecie a pojedyncze tracki można znaleźć w Internecie (pięknyrym). Z dobroci serca udostępniam album w całości z numerami w odpowiedniejkolejności (no nie czuję...) KLIK!

W ciągu 16 godzin zostałem psychofanem

2011-06-19T14:45:00.002+02:00

„Pretty Lights” – mówi wam to coś? Pewnie nic. Mi jakieś 16 godzin temu ten zwrot też był zupełnie obcy... otóż „Pretty Lights” to ksywa amerykańskiego producenta muzycznego. Jego muzyka to połączenie sampli z naprawdę tłustą i solidną elektroniką.

Każdy fan muzyki bitowej znajdzie coś dla siebie; mamy tu dubstep; klasyczne bity – pod które niejeden MC mógłby nawinąć; soul, chillout, szeroko rozumiane nowe brzmienia - tzw. „New Beats”. Amerykanin nie boi się eksperymentować i niejednokrotnie łączy ze sobą skrajne gatunki jak np. chillout oraz dubstep. Efekt? Powalający!

PL ma na swoim koncie 4 pełnoprawne albumy długogrające, masę różnego rodzaju EPek, bootlegów itp. Wszystkie płyty są dostępne... ZA DARMO (!); w całości do pobrania na oficjalnej stronie artysty. Sam nie jestem w stanie uwierzyć, że muzyka o tak wysokiej jakości a przede wszystkim wartości artystycznej jest dostępna zupełnie za friko. Chylę czoła! Dawno nie słyszałem czegoś tak świeżego i inspirującego, serdecznie zachęcam wszystkich do sprawdzenia tego kota. Pretty Lights – zapamiętajcie tę ksywę.

PS. Podziękowania dla mojego przyjaciela Arka, dzięki któremu dowiedziałem się o istnieniu tegoż niesamowitego producenta.

Jak donosi Wikipedia Pretty Lights do swoich produkcji i live act’ów wykorzystuje AKAI MPD32, tak się składa, że mam takowe na zbyciu... chętni?

Oficjalna lista sprzedaży

2011-04-26T17:38:00.000+02:00

Jestem ofiarą. Ofiarą boom’u na Hip-Hop w Polsce, który miał miejsce jakoś na początku tego wieku. Mówi się, że gdy jakiś gatunek muzyczny się narodzi, to nigdy już nie umiera. To fakt! Można zatem pokusić się o wyróżnienie kilku etapów rozwoju takowego gatunku muzycznego. Rap na gruncie polskim to przykład idealny. Przeszedł on przez wszystkie fazy; narodziny – burzliwy rozwój w podziemiu; boom – czyli nagły wzrost popularności; w końcu - powrót do undergroundu.

Oczywiście „powrót do podziemia” to pojęcie dość względne; ponieważ granice między undergroundem a mainstream’em przez te wszystkie lata nieco się zatarły. Jednak trzymajmy się tego, że wyznacznikiem popularności danego gatunku będzie sprzedaż płyt + zainteresowanie mediów. Ów zainteresowanie może być zarówno pozytywne jak i negatywne. Przecież to za pośrednictwem owych mediów Hip-hopowcy w Polsce zyskali wizerunek głupawych „blokersów”, przecież to przez telewizornie i za sprawą radia ludzie zaczęli kojarzyć rap z takimi „składami” jak „Verba” czy „18L”. Błąd! Okres „boom’u” zrodził odrębny gatunek tzw. „hip-hopolo”.

OK. Wszystko w porządku, mamy dobry, solidny PRAWDZIWY rap i mamy „hip-hopolo” – ok, kumaci rozróżnią wartościowy kawał muzyki od przysłowiowego gówna. Czy na pewno? Eee nie?

No nie.

Nagle okazało się, że pojęcie „hip-hopolo” jest niezwykle pojemne. Wszystko co wykraczało poza ramy klasycznego rapu, dostawało naklejkę z napisem „hip-hopolo”. Myślę, że gdyby najnowsze solo Mesa („Kandydaci na szaleńców” przyp.) wyszło, powiedzmy w roku 2004; to Ten Typ do dziś borykałby się z łatką hip-hopolowca albo przynajmniej gościa który takową płytę ma na koncie. „Ejj man, przecież on tam pedalsko śpiewa!” – tak by było.

Dziś jest inaczej. Dziś album Mesa jest przyjęty bardzo pozytywnie (dzięki Bogu!). O czym to świadczy? Czy polski słuchacz jest nieco bardziej otwarty? Myślę, że tak! Owszem, mamy konserwatywnych hip-hopowców, słuchających wyłącznie klasycznego rapu, jednak jeżeli dana płyta jest dobra to nawet prawilny hip-hopowiec jej nie shejtuje – to zdrowe podejście (chyba, że jest głuchy albo faktycznie głupi).

Faktem jest to, że za pośrednictwem hip-hopowego boom’u który miał swoją kulminację jakoś w roku 2004, wiele osób zaczęło słuchać rapu. Jestem jedną z takich osób. Myślę, że zaliczam się również do drugiej grupy ów radosnych ofiar – grupy, która pozostała przy tej fantastycznej muzyce w czasie gdy ona odsunęła się gdzieś w cień. Szczerze mówiąc bardzo mi to odpowiada; uważam, że dobry rap stał się dobrem ekskluzywnym (luksusowym?) ponieważ dostęp do niego mają ludzie, którzy faktycznie słuchają tej muzyki i mają o niej jakieś pojęcie. Czasami trzeba się nieźle naszukać by znaleźć dobrego rapera, dobry album; ponieważ nie są oni „podani na tacy”, gdzieś na ekranie telewizora. Cierpliwość do takiego digging’u mają wyłącznie ludzie którzy w jakiś sposób są fanami gatunku.

No dobra, ale do czego ja właściwie zmierzam? Przecież nie będą opisywał profilu potencjalnego słuchacza rapu w PL. Dlaczego? Ponieważ już to zrobiłem tutaj. Nie będę też pisał o gustach, bo o nich się nie dyskutuje a poza tym, ten temat też już uszczknąłem.

To o co mi właściwie się rozchodzi? OLIS. Widzieliście co się dzieje na Oficjalnej liście sprzedaży? Widzieliście czego słuchają Polacy, jakie płyty kupują? W top 20 mamy 5 naprawdę solidnych rap płyt. Co to spowodowało? Czyżby szykował nam się kolejny „boom”? Może po prostu słuchacze rapowi dorośli, zaczęli zarabiać; mogą sobie pozwolić na album nabyty w sposób legalny? Nie wiem, powodów może być wiele. Sprzedaż płyt w naszym pięknym kraju jest wciąż marna; jednak (jak widać) ilość sprzedanych krążków rapowych w jakiś sposób jest względnie wysoka.

Historia lubi się powtarzać i jeżeli faktycznie szykuje nam się „boom drugi” to ja jestem spokojny. Uważam, że polski słuchacz jest dojrzalszy, mądrzejszy o pewne doświadczenia i nie da sobie pewnych rzeczy bezwiednie wcisnąć. Jednak jak będzie naprawdę, zobaczymy. Osobiście wolę trzymać się teorii, że to nie jest jakieś preludium do kolejnego wzrostu popularności rapu a ludzie po prostu zaczynają kupować płyty – choć to może tylko moje pobożne życzenia.

Bitwa O Gryfa II

2011-02-14T18:28:00.001+01:00

Kliknij aby powiększyć.

Dawno nie byłem na żadnej freestyle’owej bitwie, choć mieszkając w Szczecinie nie można narzekać na brak tego typu imprez. Nie wiem co jest tego powodem; może przeszła mi zajawka na tego typu zawody? Może i tak. Jednak jest taka bitwa, którą wspominam niezwykle pozytywnie. Chodzi o „Bitwę O Gryfa” o której pisałem tutaj. Niedługo odbędzie się druga edycja BOG; event uświetnią Dwa Sławy, Afronci oraz Walles. Za dobór bitewnych bitów zadba niezastąpiony i szalony DJ Ace. Więcej informacji na załączonym obrazku oraz na oficjalnej stronie. Widzimy się pod sceną!

Rest in peace James!

2011-02-07T15:18:00.001+01:00

Dziś swe urodziny obchodzi J Dilla, natomiast za trzy dni obchodzić będziemy piątą rocznicę jego śmierci... James to producent, którego nie trzeba przedstawiać nikomu kto choć trochę interesuje się dobrą muzyką. Jay Dee, legendarny pasjonat brzmień, świetny raper ale przede wszystkim producent - dla wielu najlepszy producent muzyczny jaki kiedykolwiek żył; można o nim pisać w samych superlatywach.

Ty, Drogi Czytelniku, nie musisz się z nimi zgadać, wiadomo; muzyka to kwestia gustu a o nim się nie dyskutuje; jednak ciężko jest nie dostrzec ogromnego wpływu jaki James wywarł na postrzeganie muzyki oraz samą produkcję muzyczną. Z okazji urodzin Jay’a pragnę zachęcić wszystkich do obejrzenia mini-dokumentu opowiadającego o tym niesamowitym producencie. Wideo zawiera archiwalne materiały, wypowiedzi przyjaciół muzyka (m. in. Common, Erykah Badu, Pete Rock, Dwele) oraz rodziny. Szczerze polecam, warto znać historię tak barwnej postaci, postaci która MPC-tką posługiwała się jak instrumentem. Rest in peace Jay Dee!

Polska wersja

2011-01-29T17:55:00.003+01:00

Na pewno każdy zbieracz płyt spotkał się w sklepie ze sloganem „Zagraniczna płyta, polska cena”. Nie jestem zwolennikiem takich wydań; jak już kupuję płytę, to lubię mieć wszystko (dosłownie) oryginalne. Jednak ostatnimi czasy wiedzie mi się gorzej – w sensie ekonomicznym – musiałem więc dokonać pewnych cięć. Kupiłem kilka płyt; kilka zagranicznych, drogą internetową. Dwie z tych płyt to były właśnie nieszczęsne „wydania polskie” - okładka na zdjęciu w sklepie internetowym wydawała się „ok”; jakie było moje zdziwienie gdy otworzyłem paczkę...

Na okładce jednego z albumów (Common – Finding Forever) widnieje wielki napis „wydanie polskie”. Liczyłem na to, że informacja o polskim pierwiastku będzie nieco bardziej – że tak powiem – przyczajona. Niestety wygląda to paskudnie. Jakby tego było mało, na przednim skrzydle pudełka umieszczona została wielka naklejka z napisem „Zagraniczna płyta, polska cena” – na szczęście mam zapas pustych pudełek; szybko wymieniłem owe skrzydło. Jest lepiej – co nie zmienia faktu, że wciąż paskudnie.

Druga z zakupionych zagranicznych polskich płyt to „The Roots – How I Got Over”. Tu jest lepiej, napis jest o wiele mniejszy, lepiej wkomponowany w design albumu; jednak wciąż zbyt widoczny. Nie było żadnych naklejek informujących o polskości wydania – ogólnie in plus. Minusem może być fakt, że hologram świadczący o oryginalności płyty został naklejony na folii i siłą rzeczy uległ zniszczeniu. Niestety naklejanie ZAiKSowych znaczków na folii to częste zjawisko - nie tylko w „zagranicznych polskich” płytach.

Podsumowując: gdybym wiedział, że polska ingerencja w wygląd wybranych płyt jest tak duża, to zastanowiłbym się przed ich zakupem; Common’a w wersji polskiej na pewno bym sobie nie sprawił. Szkoda tylko, że na łamach internetowego sklepu zdjęcia obydwu wersji były identyczne. Panowie wydawcy, nie można by tak delikatniej sugerować, że płyta jest w tzw. „polskiej cenie”?

Parada dup i cycków

2011-01-21T23:21:00.001+01:00

Nie lubię większości stacji radiowych, baa; praktycznie w ogóle nie korzystam z odbiornika radiowego. Nie słucham radia z wiadomych powodów. Bo czego tam słuchać? Noo czasami trafi się jakiś ciekawy program publicystyczny. Muzyka? To wymarły gatunek, mający niewiele wspólnego z przeciętną, ogólnopolską stacją radiową.Oczywiście są wyjątki, ale one tylko potwierdzają regułę.

Może być jednak coś gorszego od słuchania znienawidzonej „muzyki” wprost z pseudo „top hot listy”… gorsze może okazać się jej oglądanie!

Przeciętny użytkownik kablówki/telewizji cyfrowej ma w swoim posiadaniu kilka „muzycznych” programów i chcąc/nie chcąc, „skacząc” po kanałach trafia na różne Vivy i inne MTV. Dziś w ramach ciekawości i odskoczni od przedsesyjnego sajgonu, postanowiłem przejrzeć wszelkie „muzyczne” stacje telewizyjne.

Nie lubię uogólniać, bo wrzucanie wszystkiego do jednego przysłowiowego „wora” to zło w czystej postaci; jednak po analizie (duże słowo) ów programów uznałem, że ciężko jednoznacznie stwierdzić która stacja jest gorsza (lepsza?!). Fakt, MTV nieco się wyróżnia bo „muzyczne” to ono jest tylko z nazwy - w ciągu godziny widziałem tam tylko jeden teledysk! VH1 nadrabia tym, że pokazuje nieco starsze i (moim zdaniem) wartościowsze klipy.

No właśnie, jak to jest z tymi teledyskami? Z założenia mają być formą reklamy danego utworu, mają na celu pokazanie tego czego „nie słychać”. Powinny nawiązywać do tematyki nagrania, w jakiś sposób podkreślić jego przekaz bądź po prostu ułatwić odbiór tracku. Co dziś zobaczyłem? Cycki, baseny i drogie fury na drogich, chromowanych felgach; nie ważne, czy kawałek był typową balladą miłosną czy imprezową łupanką – wszędzie były cycki i inne wyżej wymienione atrybuty. Nie dość, że wątpliwa jakość nagrań powoduje ich zlewanie się ze sobą, to na domiar złego ich „wizualizacje” potęgują ów zjawisko – zlewając się również.

Kiedyś kręcenie klipów było sztuką, najlepszym przykładem jest teledysk do numeru „Thriller” Michaela Jacksona – jedna z pierwszych superprodukcji, niemal film; ze świetną fabułą. Zresztą wszystkie teledyski MJ’a to superprodukcje („Earth Song” – mistrzostwo świata, coś pięknego). Dziś mamy przepakowane efektami, pozbawione fabuły „superprodukcje”.

„Kiedyś”. Lionel Richie i jego kultowe „Hello”. Sam teledysk jest dość marnie zmontowany, może wydawać się kiczowaty. Lionel wciela się w nim w rolę nauczyciela muzyki, który zakochał się w niewidomej dziewczynie… banalne? Tak! Jednak w połączeniu ze słowami tworzy fantastyczną całość. Są emocje, i jest przede wszystkim pomysł!

„Dziś”*. Liroy, który (jak wiadomo) poczynił numer o tym samym tytule z wykorzystaniem sampla z tracku pana Lionela. Tutaj również mamy historię miłosną i choć sam tekst nie jest najgorszy to już jego wizualna prezentacja woła o pomstę do Nieba (do 1:45 jest spoko, potem do akcji wkracza basen i roznegliżowana panna).

Przykładów mamy mnóstwo, można by je mnożyć bez końca, przykra jest nieświadomość i przyzwolenie przeciętnego widza, który nie wymaga niczego więcej, bo nie musi. Fabuła teledysku nie musi być przecież związana z tekstem nagrania; fajnie, że są cycki i w ogóle fajnie, że jest fajnie – przykre to jest.

Na szczęście w dzisiejszych czasach nikt nie jest skazany na telewizyjną ramówkę – mamy Internet! Szkoda tylko, że aby zobaczyć wartościowy teledysk, musimy grzebać w czeluściach YouTube a w telewizornii bezkarnie mamy paradę dup i cycków.

PS. Dziś sponsorem grafiki do powyższego felietonu jest wuj Google. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę "Google Grafika" hasło: „teledysk”. „Google Grafika” – wyraża więcej niż tysiąc słów.

*„Dziś” to hasło umowne z racji wieku numeru Liroya. „Dziś” tak naprawdę jest gorzej.

"Grzesiek, Ty sobie poskreczuj..."

2011-01-04T19:35:00.001+01:00

DJ Twister. Tutaj w zasadzie mógłbym zakończyć. Dla tych którzy nie wiedzą, Twister to czołowy DJ związany z polską sceną rapową. Grzesiek – bo tak naprawdę ma na imię ten szczeciński DJ, to postać niezwykle barwna, autor wielu scratch’y oraz cutów na niezliczonych rapowych produkcjach.

Co jakiś czas pan Twister raczy nas różnymi blendami oraz mixami. Seria „Bangers On The Breaks” doczekało się czwartej odsłony. Całość została wydana na winylu (podobnie jak poprzednie woluminy) w ściśle limitowanej edycji. Gorąco zachęcam do zakupu 12” placka z blendami tego wyśmienitego DJ’a.

Twister jest również rezydentem znanego szczecińskiego klubu „CityHall”. Z tej okazji co jakiś czas „puszcza” do sieci darmowe mixy zawierające numery które sprawdzą się na każdej imprezie. W zeszłym roku (a właściwie już 2 lata temu) pod szyldem „21 Gram” udostępnił świetny set. Od niedawna można też pobrać najnowszy mix „21 Gram vol.2” zupełnie za darmo! Poniżej promo nowego „Bangers On The Breaks” oraz odsłuch drugiej odsłony projektu 21 Gram.

Trzy płyty instrumentalne

2010-11-13T23:06:00.003+01:00

Ostatnio w polskiej „muzyce miejskiej” (a zwłaszcza w jej instrumentalnej odmianie) sporo się dzieje.

Niedawno swoją premierę miała debiutancka płyta Teielte. Jego album „Homeworkz” został niezwykle ciepło przyjęty. Ciężko porównać pana Teielte do kogokolwiek na polskiej scenie, bo muzyka która tworzy nie jest ani „skalpelowa” ani „noonowa”. Jest inna choć opiera się na podobnych zasadach. Sam (choć kilkukrotnie przesłuchałem album) nie potrafię ogarnąć „Homeworkz” całościowo. Za każdym razem ta płyta mnie czymś zaskakuje a miszmasz przeplatających się dźwięków jest imponujący. W pierwszej chwili odniosłem wrażenie, że sample są przypadkowo rozmieszczone; że panuje chaos i ogólny nieład. Fakt. Panuje tutaj nieład, ale w jakiś magiczny sposób logicznie uporządkowany, i to jest chyba powodem sukcesu „Homeworkz”. Polecam, jeżeli lubisz odrobinę szaleństwa i cenisz „artystyczny nieład”.

Druga pozycja to debiut Mikołaja Bugajaka… albo jak kto woli czwarta solowa płyta Noona. Epka nosi tytuł „Dziwne dźwięki i niepojęte czyny” i tenże tytuł wyśmienicie do niej pasuje. Dźwięki zawarte na tym wydawnictwie same w sobie może i nie są dziwne, dziwny jest klimat jakie one wspólnie tworzą. Płyta jest mroczna i przede wszystkim mroczna. Warto również dodać, że album został w całości skomponowany przez Mikołaja (czytaj: zero sampli). Cechą charakterystyczną tego dzieła jest fakt iż albo jest ono kochane albo znienawidzone. Ja należę do tej pierwszej grupy, spodziewałem się, że autor „Pewnych sekwencji” pójdzie właśnie w tą stronę. Ktoś w jakimś komentarzu pięknie napisał, że album ten to: „balansowanie na cienkiej linie miedzy głupotą a geniuszem” – coś w tym jest. Serdecznie polecam każdemu kto lubi „odpłynąć” podczas obcowania z muzyką.

Trzecia pozycja to „Digital Garden” pod którym podpisuje się Kixnare. Album ten wyróżnia fakt iż nie ukazał się on jeszcze i ciężko stwierdzić jednoznacznie czy jest bardzo dobry czy jedynie dobry hehe. Mówiąc poważnie: premiera 25.11.10, na recenzje przyjdzie czas; ja osobiście mam duże oczekiwania. Po przesłuchaniu singla myślę, że mogę polecić każdemu kto lubi „smaczną” elektronikę i vibe – w końcu Kix to gwarancja dobrej muzyki. DG będzie do kupienia w formie CD oraz 2xLP.

To był koncert! Poluzjanci w Szczecinie.

2010-10-18T18:53:00.001+02:00

W sobotę w szczecińskim klubie „Patio” odbył się koncert zespołu Poluzjanci. Panowie ostatni koncert zagrali w Szczecinie pięć lat temu, jak tym razem wypadli? Nie wiem, nie byłem na ich występie przed pięcioma laty. Mogę tylko napisać jak było tym razem...

Impreza była zapowiadana na godzinę 21:00, obstawiałem, że koncert rozpocznie się około godziny 22:00; jednak muzycy pojawili się na scenie dopiero po godzinie 23… Już przed 9PM ludzie tłumnie szturmowali front klubu z obawy o brak miejsc. Klub jest dość mały – obawy jak najbardziej uzasadnione; mimo to chyba wszyscy fani żądni muzyki Poluzjantów mogli uczestniczyć w koncercie. Miejsca nie zabrakło aczkolwiek było dość ciasno.

Kuba Badach

Około godziny 23:15 zaczął się występ najlepszych sesyjnych muzyków w tym kraju. Moim zdaniem w pełni zasłużyli na to miano, ich muzyka na żywo jeszcze bardziej elektryzuje a poszczególni członkowie zespołu rozumieją się ze sobą bez słów. <To się nazywa „chemia” tak?> Podczas niemal dwugodzinnego koncertu zagrali numery ze swoich wszystkich płyt; dwóch płyt. „Playlista” była świetnie skomponowana numery starsze przeplatały się z tymi nowszymi, wolniejsze z szybszymi itd. Oczywiście Poluzjanci byli otwarci na wszelkie propozycje ze strony publiczności, która początkowo była nieco ospała. Pan Kuba Badach (wokalista zespołu przyp.) oświadczył w dość sympatyczny sposób, że nie pamięta wszystkich tekstów i za wszelkie wpadki przeprasza.

Wielkim zaskoczeniem był dla mnie swoisty pokaz umiejętności poszczególnych członków zespołu, w sposób improwizowany grali oni swoje solówki. Największe wrażenie zrobił na mnie Robert Luty, swoją solówką na perkusji po prostu wgniótł wszystkich w ziemię. Grzegorz Jabłoński (który, jak się dowiedziałem pochodzi ze Szczecina) nie pozostał dłużny i swoją improwizacją na klawiszach rozbijał szyby i burzył mury – piękna sprawa! Każdy z panów jakoś mnie zaskoczył, Marcin Górny, klawiszowiec ma dość sympatyczny głos, mógłby śmiało śpiewać, gitarzyści natomiast świetnymi riffami prezentowali swoje znakomite umiejętności.

Kontakt zespołu z publicznością był bardzo dobry, swobodny dialog między sceną a widownią był naturalny i bardzo spontaniczny. Jest jedna rzecz która mnie chyba najbardziej urzekła…

Poluzjanci

Na twarzach poszczególnych muzyków było widać czystą pasję i serce do muzyki, dawali się oni jej ponieść, co udzielało się również widzom. Bardzo szanuję i cenię ludzi z pasją, którzy robią coś bo po prostu to kochają. Tutaj ta miłość była oczywista i wręcz emanowała; zarażała pozytywną energią, vibe’m i tym czymś czego nie potrafię nazwać. Jedyny minus występu to akustyka sali w której event się odbywał, Kuba nawet o tym wspominał, muzyka było nieco tłumiona przez niski sufit i tłum ludzi pod sceną, no ale na to już nikt nie miał wpływu i chyba nie było to aż tak istotne.

Wyszedłem z koncertu z uśmiechem na twarzy, czy jest lepsza rekomendacja tego wydarzenia?

PS. Przepraszam za brak zdjęć, muzyka pochłonęła mnie na tyle, że nie wykonałem żadnej fotografii.

Producent eksportowy

2010-10-11T21:15:00.000+02:00

Mało o naszych rodzimych producentach muzycznych słychać za granicą. Są jednak wyjątki, czasami wyjątki tak przewrotne, że owa postać jest bardziej znana za granicą niż w kraju z którego pochodzi. Tak jest z producentem o ksywie Kondor. Gość pochodzi z miejscowości Jasło i produkuje całkiem zacne podkłady (bardziej i mniej) hip-hopowe. Muzyka która od niego wychodzi, wydawana jest przez japoński label Yanse Peoductions. Tak! Ostatnimi czasy polska muzyka jest doceniana w Azji; tym razem jednak nie jest to tanie discopolo a wartościowe podkłady. Choć przyznam, że mnie osobiście aż nadto nie porwały produkcje pana Kondora, to mimo wszystko uważam, że warto wspomnieć o tym człowieku - w końcu reprezentuje nasz kraj i to w godny sposób! Kondor w tym roku wydał album „Peace Of Body”, a na rok 2011 zapowiedział kolejny: ”Peace Of Soul”. Zachęcam do zapoznania się z jego twórczością: MySpace.

Remixy do pobrania

2010-10-05T19:30:00.001+02:00

Dostałem kilka maili z prośbą o udostępnienie remixów które znajdują się na moim profilu MySpace. Chodzi dokładnie o zremixowane przeze mnie trzy kawałki Smarkiego, pochodzące z jego solowego albumu. Cóż, poniżej zamieszczam linki do numerów w wersji mp3. Dzięki za zainteresowanie!

Smarki Smark - "Kawałek o rapie" (MATEJ REMIX) [POBIERZ]

Smarki Smark - "Kawałek o ściemnianiu panien" (MATEJ REMIX) [POBIERZ]

Smarki Smark - "Kawałek o pieniądzach" (MATEJ REMIX) [POBIERZ]

Sexi Doll

2010-10-04T17:02:00.000+02:00

Jakiś czas temu wziąłem udział w festiwalu organizowanym ku pamięci Grzegorza Ciechowskiego, o którym pisałem tutaj. W festiwalu wystąpiliśmy jako Bert/Matej/DJ Ace/Stary. Dziś udostępniam numer którym udało nam się wywalczyć nagrodę. Zachęcam do pobrania! Rap: Bert, produkcja: Matej, scratch: DJ Ace, śpiew: Piotr „Stary” Starzecki. Utwór "Sexi Doll" jest naszą interpretacją jednego z numerów zespołu "Republika".

POBIERZ (MP3 320kb/s)

Audycja "Winylowe" w radio Szczecin.fm

2010-10-03T12:57:00.001+02:00

Już w najbliższą niedzielę (10.10.10) będę miał przyjemność gościć w programie „Winylowe” tworzonym przez Marcina Kowalika (DJ Koval). Porozmawiamy o dobrej muzyce, posłuchamy dobrej muzyki i podyskutujemy o sprawach bardzo i bardziej istotnych. Nastawcie swoje nadajniki na radio Szczecin.fm (94.4 FM, Szczecin i okolice) lub słuchajcie online za pośrednictwem strony internetowej. Niedziela, 10.10.10 godzina 19:00, audycja „Winylowe”. Serdecznie zapraszam!

O audycji: Winylowe to pierwszy program autorski Marcina Kowalika w Szczecin.fm z muzyką pochodzącą z płyt analogowych. To spotkania z dźwiękami i artystami, które odbywają się w każdą niedzielę od godziny 19:00 na 94,4 FM.

W drugi dzień weekendu autor będzie się starał umilać czas swoją selekcją brzmień czasami spokojnych, nie rzadko klubowych, często pobudzających. Wspólnym mianownikiem dla tych, prezentowanych nagrań, będzie fakt, że są one testowane na parkietach klubowych świata i że są one dostępne tylko na płytach winylowych…

Zawsze jednak będą to utwory w jakiś sposób bliskie sercu. Od hipnotycznego hip-hopu, przez demoniczny drum’n’bass, deep house czy praktyczny pop – wszystko to podane w odpowiedniej proporcji muzyki do słowa, z 10 letnim doświadczeniem didżejskim. (źródło: strona szczecin.fm)

PS. Tytuł mojego bloga oraz nazwa owej audycji to zupełny zbieg okoliczności (tak w gwoli ścisłości).

Ortega odchodzi w wielkim stylu

2010-10-02T10:20:00.001+02:00

Wczoraj miała miejsce premiera klipu zespołu „Ortega Cartel”. Teledysk jest zwieńczeniem, podsumowaniem; pożegnaniem ze słuchaczami. Trwa 15 minut i zawiera wszystkie ważniejsze numery które ukazały się na ich ostatniej płycie – „Lavorama”. Całość zrealizowana została przez „Sixteen Pads Films”, na poziomie do którego zdążyli nas już przyzwyczaić. Wideo robi wrażenie, jest nieprzewidywalne i jak to u Ortegowców bywa – spontaniczne. Wygląda to jak ekranizacja do promomix’u płyty; szkoda tylko, że to klip „pożegnalny” i jak to Grzesiek (AxunArts) stwierdził… „łezka się w oku kręci”.

Poluzjanci w Szczecinie!

2010-09-26T23:38:00.002+02:00

Szykuje się nie lada gradka dla fanów dobrej, „smacznej” muzyki. Otóż już 16.10 br. w Szczecinie zagra zespół składający się z najlepszych sesyjnych muzyków w tym kraju! Domyślacie się o kogo chodzi? Mowa oczywiście o zespole Poluzjanci, którego twarzą jest pan Kuba Badach. Tak, tak to potwierdzona informacja, już 16.10 w szczecińskim klubie Patio (ul. Podgórna 63) zagra ów zespół. Impreza rozpocznie się około godziny 21:00, wstęp: 25zł. Z tego co udało mi się dowiedzieć, bilety można nabyć w klubie w dniu koncertu, nic nie wiadomo o jakiejkolwiek przedsprzedaży.

Zachęcam wszystkich do przybycia tego dnia do klubu Patio, tym bardziej, że Poluzjanci powrócili w tym roku z nowym fenomenalnym albumem o jakże banalnym tytule – „Druga płyta”. Jeżeli ktoś nie zna zespołu, to będzie to fantastyczna okazja do jego poznania. Poznania od najlepszej strony, bo koncerty to ponoć najmocniejsza strona panów Poluzjantów. Cóż, zobaczymy!

Warto również dodać iż w najbliższy piątek (także w klubie Patio) odbędą się „Trzecie Urodziny Środka Miasta”, zagrają DJ Koval (prowadzący audycję Winylowe na falach radia „Szczecin FM”) oraz Snack (znany z prowadzenia wielu świetnych imprez w klubie CityHall). Więcej szczegółów na plakacie. Dzieje się, nie może was tam zabraknąć!

Festiwal w Opolu, "Płyta Hip-Hop" - czyli elo Opole!

2010-09-12T14:53:00.001+02:00

Trwa 47. Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej, festiwal który wśród Polaków cieszy się niebywałym zainteresowaniem i sympatią. Jego prestiż był wypracowywany przez wiele, lat; nie dziwi więc fakt z jaką pompą jest on zawsze organizowany. Wczoraj odbyło się wręczanie tzw. „Superjedynek” - nagród przyznawanych przez publiczność drogą głosowania, nagród wprowadzonych bodajże w roku 2000. Jakie gusta Polaków są, to słychać; jednak taki jest charakter tego festiwalu, przez lata (niestety) poziom prezentowanej tam muzyki nieco obniżył loty. Jednak nie to będzie tematem moich wywodów, o gustach się nie dyskutuje, choć w sumie o gustach pisałem.

Nigdy nie interesowała mnie zbytnio ów impreza bo cytując klasyka: „Polska muzyka rozrywkowa mogłaby nie istnieć”. Jednak wczoraj zrobiłem wyjątek ze względu na kategorię „Płyta Hip-hop” (swoją drogą powinno być „Płyta Rap”). Sam nie wiem czy interesowało mnie bardziej kto z nominowanych wygra (Eldo vs Tede, trochę Giżycko II), czy jak zareaguje publika, jak prowadzący potraktują „hip-hopowców”.

Cóż, wygrał Tede, ja liczyłem na Eldokę; jednak patrząc obiektywnie Jacek wypadł lepiej mając wsparcie „żywych” instrumentów. W pierwszej chwili byłem przekonany, że pani wręczająca nagrodę po słowach o „wadze słów” wskaże na Eldo - w końcu to nasz rapowy Mickiewicz! Wygrał Tede, zrobił lepsze wrażenie, ja albumu „Note2” nie znam na tyle dobrze, więc się nie wypowiadam.

Do czego zmierzam? Do tego co się działo podczas zapowiedzi raperów i chwilę przed wręczeniem nagrody. Hitem było wspomnienie „hip-hopowców” którzy już wygrywali w Opolu. Między innymi „Mezo” czy „Verba”; śmiech na backstage – bezcenny. Kto się śmiał? Stawiam na Mesa albo Tedego.

Będąc przy Mesie - występ 2Cztery7 a dokładnie Pjusa - bo to o niego chodziło, był – delikatnie mówiąc – do dupy. Z całym szacunkiem dla Karola, który ma liczne problemy zdrowotne i wczoraj w lekkiej niedyspozycji było jego gardło – nie powinien wystąpić. To co pokazał nie brzmiało. Chłopaki z zespołu ratowali jego występ refrenem.

Wracając do festiwalu, hip-hopowców potraktowano znów po macoszemu z jednej strony nie dziwię się – taki wizerunek mają, luźnych gości w jeszcze luźniejszych spodniach. Jednak babka wchodząca na scenę (poważna prezenterka), witająca się ze wszystkimi słowami „elo, joł” – jest lekki policzkiem, (uśmiechy na twarzach raperów mówiły „więcej niż tysiąc słów”). W moim twierdzeniu, że raperów mają za głupków – zazwyczaj; utwierdził fakt, że Drumz z Eldoką mieli jakieś 3 minuty próby! Wynikało to z opóźnień organizacyjnych festiwalu, ale wszyscy powinni mieć tyle czasu ile potrzebują (jak zabierać czas to wszystkim). Podobnej sytuacji doświadczyłem niedawno sam podczas festiwalu ku pamięci Grzegorza Ciechowskiego na którym graliśmy z Ace’m i Bertem. Zamiast przepisowych 20 minut dali nam niecałe 8 na dwa numery. Ależ byłem wpieniony bo próba wyszła jak wyszła. Ta sama sytuacja: „aaa to przygłupi hip-hopowcy, przecież to nawet nie muzyka, po co im próby” – ja tak to odczułem.

Czekając na wyżej opisaną kategorię muzyczną przypadkowo obejrzałem całą wczorajszą imprezę i prawda jest taka, że - nic nowego nie usłyszałem, miałem wrażenie, że grali jakieś stare numery a to po prostu tracki którymi normalny człowiek rzyga, bo są przewijane w stacjach radiowych 100 razy dziennie.

Chcę zwrócić także uwagę na pana o pseudonimie „Czesław Śpiewa”, był nominowany w kategorii „Płyta Pop”- co też jest nierozumieniem; organizatorzy sugerowali się chyba tytułem jego ostatniego albumu. Czesław nie miał szans na zwycięstwo z Chylińską, która była w swojej kategorii a Czesław swoim występem wykraczał daleko poza ramy szeroko rozumianej muzyki Pop. To tak jak z tymi „hip-hopowcami” z poprzednich edycji opolskiego festiwalu - nominowani w nie swojej kategorii. Mimo to pan Czesław zrobił na mnie piorunujące wrażenie, jednak to co pokazał nie mogło wygrać na tego typu festiwalu.

Reasumując, Festiwal w Opolu mimo jego licznych wad jest potrzebny; jest już trochę w nas zakorzeniony; jednak poziom muzyki jaka jest prezentowana z roku na rok gwałtownie spada. Mam wrażenie, że organizatorzy nie wysilają się a jedynym wyznacznikiem są puste stacje radiowe. Choć obecność Eldoki w tym roku była miłym zaskoczeniem, może coś się zmieni?

Numer który zaprezentował Eldo podczas Festiwalu.

UPDATE: Pod tym linkiem znajdziecie wywiad z Tede przeprowadzony chwilę przed występem w Opolu, warto się z nim zapoznać, rozmawiał Tomasz Siemek.

Nowy Noon!

2010-09-08T16:51:00.002+02:00

Na stronie Asfalt Records pojawiła się informacja iż możemy się spodziewać nowej płyty Noon’a i to jeszcze w tym miesiącu! Artysta (znany z produkcji takich albumów jak "Światła miasta" Grammatika czy "Muzyka klasyczna" Pezeta) tym razem nie będzie się posługiwał swoim pseudonimem; album będzie sygnowany jego imieniem i nazwiskiem (Mikołaj Bugajak). Oto co o wydawnictwie mówi sam Bugajak:

"Album "Dziwne dźwięki i niepojęte czyny" zawiera 5 premierowych kompozycji, których bazą były szkice stworzone za pomocą syntezatora analogowego. Proste tony zostały w większości zastąpione przez dźwięki fortepianu, klarnetu, kontrabasu, wiolonczeli oraz instrumentów perkusyjnych. Płynne i przestrzenne brzmienie płyta zawdzięcza rejestracji przy użyciu lampowego wzmacniacza oraz mikrofonu wstęgowego. Cały proces edycji barw został dokonany w technice analogowej. Tak nagrywano najlepsze płyty, tak powstają płyty wydawane przez Nowe Nagrania."

Noon / Last.fm

Jak można wnioskować płyta wyjdzie nakładem „Nowych Nagrań”, natomiast Asfalt Records będzie pełnił rolę dystrybutora. Pozostaje czekać na okładkę i jakieś bardziej szczegółowe informacje. Zaskoczeni? Ja na pewno.

źródło: Asfalt Records.

Sprawy bieżące

2010-09-06T19:35:00.000+02:00

Rzecz straszna się stała! Otóż zgodnie z tym co mówi Zkibwoy w wywiadzie przeprowadzonym dla popkiller.pl – długo zapowiadany i jeszcze dłużej wyczekiwany album Brudnych Serc, nie ukaże się! Wielka strata dla polskiej społeczności rapowej, bowiem duet Zkibwoy & Smarki potrafił zaskakiwać błyskotliwymi linijkami, świetnymi follow-up’ami a przede wszystkim przyciągał luzem jaki wręcz od nich emanował. Cóż, trudno; należy wierzyć jedynie, że panowie nie odwieszą mikrofonów na przysłowiowe haki. Zapraszam wszystkich do zapoznania się z całością wywiadu na łamach popkiller.pl.

Sprawa druga to zapowiadany wcześniej „Festiwal Ciechowskiego”. Minął już od niego tydzień a ja nic nie wspomniałem na jego temat, prawda jest taka, że wciąż czekam na zdjęcia. Chciałem nieco relację z ów festiwalu nimi przyozdobić. No ale do sedna. Jak pisałem wcześniej zakwalifikowaliśmy się z Ace’m i Bertem do finałowego koncertu. Konkurs polegał na zaprezentowaniu dwóch utworów z repertuaru zespołu „Republika” (oczywiście w swojej interpretacji). Wystąpiliśmy w składzie: Bert – rap, Matej – produkcja, DJ Ace – skrecze, Stary – śpiew. Będę nieskromny i pochwalę się, że udało nam się zdobyć nagrodę specjalną starosty. Sukces niby mały a jednak niezwykle cieszy, byliśmy jedyną rapową grupą na ów festiwalu i widać; nie wypadliśmy najgorzej a i sam rap w oczach ludzi którzy nie spodziewali się tego typu muzyki – zyskał. Fajnie. Jeden z numerów który zagraliśmy na festiwalu niedługo wrzucę do odsłuchu/pobrania.

Zachęcam do obejrzenia wideo relacji z tegorocznej edycji festiwalu, pod tym adresem (ostatni zespół to my, no ale to po rapującym koledze łatwo poznać).

Przypominam również, że niedługo premiera nowego albumu grupy The Foreign Exchange. Panowie postanowili nieco zaostrzyć apetyty na swoją najnowszą płytę i zaprezentowali pierwszy singiel promujący “Authenticity”. Nicolay numer wyprodukował a Phonte zaśpiewał i zarapował – wszystko jak zwykle z wyczuciem. Poniżej odsłuch singla, The Foreign Exchange - “Maybe She’ll Dream Of Me”. Tutaj znajdziesz recenzję ich ostatniej płyty.

Jeżeli chodzi o sprawy czysto organizacyjne to – założyłem konto na Facebook mające na celu zrzeszyć czytelników bloga „Winylove”. Będę nań informował o nowych wpisach a także i właściwie przede wszystkim – o dobrej muzyce. Zachęcam do klikania w ikonkę „Lubię” po lewej stronie bloga i zapraszam na oficjalny profil Facebook.

Eldo & Daniel Drumz zagrają w Szczecinie!

2010-09-01T11:38:00.000+02:00

Dokładnie za miesiąc bo 1.10.10 odbędzie się koncert duetu Eldo/Daniel Drumz. Event będzie miał miejsce w zasłużonym dla szczecińskiego hip-hopu klubie - "Słowianin". Występ wieczoru zostanie poprzedzony premierowym koncertem "Tłustych Kotów" w skład których wchodzi pan Rynek oraz pan DJ Twister. Po zakończeniu wszelkiego koncertowania, tzw. "afterparty" odbędzie się w czarnym lokalu zwanym "City Hall", gdzie imprezę poprowadzi Daniel Drumz! Sam nie wiem na co czekam bardziej, czy na koncerty czy na set Daniela. Jedno jest pewne, będzie tłusto! Szczegóły na plakacie, impreza sygnowana znakiem "DobrzeWiesz". Źródło: dobrzewiesz.net

2010, obudź się!

2010-08-20T22:32:00.000+02:00

Rok 2010. Marazm i nuda, – jeżeli chodzi o muzykę. No dobra może nie licząc kilku albumów, które mogę wymienić (niestety) na palcach jednej ręki. Jako, że dawno minął jego półmetek, to można wskazywać powoli faworytów do albumów „TOP 2010”. Ja chcę się jednak skupić na tym, co jeszcze w tym roku ma się ukazać; a poza tym podsumowania zawsze kiepsko mi wychodzą.

To tak; 21.09 - nowy album Roots’ów nagrany na spółę z panem Johnem Legend’em. Spodziewam się ultra muzycznego uderzenia. Ostatni album Roots’ów (w sumie jeszcze ciepły) jest bardzo dobry, aczkolwiek dość surowy. Tutaj spodziewam się nieco bardziej soulowych klimatów. Głos Legend’a po tej płycie będzie legendarny – zobaczycie! Zachęcam do sprawdzenia singla „Wake Up” z gościnnym udziałem Melani Fiony i Common’a. Ogień piekielny!

Dalej mamy The Foreign Exchange, którzy zapowiedzieli się z nowym krążkiem zatytułowanym “Authenticity”. Premiera już 12.10. Ostatni album owej grupy został bardzo dobrze przyjęty, a ja sam pokusiłem się o recenzję owego dzieła. Nie znam więcej szczegółów, pozostaje czekać. Mam nadzieję, że “Authenticity” będzie dostępne w Polsce w wersji winylowej.

Kolejna bomba to solo Evidence’a. “Cats & Dogs” ma ukazać się… w tym roku, nic więcej nie wiadomo. Niedawno ukazał się singlowy klip promujący nową płytę. Teledysk zrealizowany małym nakładem, oparty na prostym pomyśle. W sumie ciężko nazwać go nawet teledyskiem. To bardziej wizualizacja do rapu pana rapera. Oczekiwania do albumu mam dość duże zważywszy na to, iż ostatni był fenomenalny. Spodziewam się dobrego rapu od Mr Slow Flow.

Z muzyki na którą czekam to chyba wszystko. W Polsce chyba nic w tym roku nie przebije już Leszka i Returners’ów. Chyba, że płytę wyda ulubiony polski raper twojego ulubionego polskiego rapera, czyli Łona. Wyda? Wypada, żeby wydał. Wg czasu szczecińskiego, powinien wydać pod koniec tego roku. Jak będzie, zobaczymy.

Festiwal Grzegorza Ciechowskiego

2010-08-13T17:16:00.000+02:00

Już 28.08 br. odbędzie się IX edycja festiwalu „In Memoriam” poświęconego pamięci i twórczości Grzegorza Ciechowskiego - lidera zespołu Republika. W ramach festiwalu będzie można zapoznać się z twórczością pana Grzegorza - umożliwią to wystawy oraz koncerty. Podczas koncertów rozbrzmiewać będą interpretacje bardziej i mniej znanych nagrań zespołu Republika. Swoje przysłowiowe „5 groszy” dołożę ja na spółkę z Bertem oraz DJ’em Ace’m – weźmiemy udział w finałowym przeglądzie muzycznym. Jakie numery wzięliśmy „na warsztat” będziecie mogli się przekonać przybywając do Tczewa – rodzinnej miejscowości pana Ciechowskiego, gdzie owy event będzie miał miejsce. Wstęp wolny, szczegóły na plakacie (kliknij miniaturkę celem powiększenia). Serdecznie zapraszam!

"Kwestia gustu" - czyli czym jest gust muzyczny?

2010-07-23T00:38:00.001+02:00

Na wstępie chciałbym zaznaczyć iż poniższy tekst jest oparty o moje osobiste doświadczenia i niewątpliwie posiada subiektywny wydźwięk.

Każdy człowiek, niezależnie od płci, pochodzenia, wykształcenia czy majętności posiada jakiekolwiek, chociażby najmniejsze preferencje muzyczne. Jedni lubują się w mocnych, elektrycznych rytmach, inni cenią spokojne brzmienie a jeszcze inni oczekują od muzyki urzekającego przekazu. Jednak skąd bierze się tak zwany „gust muzyczny” i czymże on jest? Jasne, wiem „o gustach się nie dyskutuje”, dlatego też chciałbym skupić się na jego istocie, na tym co wpływa na indywidualne postrzeganie muzyki, w jaki sposób wyrabiamy sobie zdanie na temat tego czego słuchamy i czym to dla nas jest.

Istnieje pewna teoria mówiąca o tym, że pierwsze dźwięki dobiegają do nas jeszcze przed naszym przyjściem na świat a dokładniej kilka miesięcy przed narodzeniem. Nie wiem ile jest w tym prawdy i czy faktycznie przez „brzuch mamy” coś słychać, ale ja osobiście jestem zwolennikiem tej teorii. To tak samo jak z rozmawianiem czy puszczaniem muzyki roślinom. Ponoć gdy mówimy do nich, czy raczymy muzyką - one odwdzięczają nam się dorodniejszymi owocami. Wracając do tematu – nasz gust zaczyna kształtować się już w czasie naszego dzieciństwa a największy wpływ na jego wczesną formę mają oczywiście rodzice i najbliżsi, na których już wykształcone gusta jesteśmy najzwyczajniej skazani. W pierwszych latach naszego życia musimy słuchać tego czego słucha np. nasza mama - skutkuje to tym, że albo w przyszłości pokochamy te nagrania albo je znienawidzimy. Ja po prostu mam sentyment do kawałków które serwowała mi DJ mama, choć nie były to jakieś wyszukane numery. No dobra, jako małe szkraby nie myślimy o tym, że są inne gatunki muzyczne albo, że coś jest słabe czy dobre, z dwóch oczywistych powodów – po pierwsze - nie mamy jako takiego odniesienia a po drugie – po prostu nas to nie obchodzi – i słusznie! Gdy byłem mały to ważniejsze było ratowanie świata a jedyna muzyka jaka mi towarzyszyła to ta ośmiobitowa generowana przez gry TV.

Mamy powiedzmy 11 lat. Z pierwszej fazy naszego dzieciństwa pamiętamy Super Mario Bros i szlagiery typu „Coco Jambo” (myślę, że moje pokolenie tak bynajmniej ma). Pojawiają się szkolne znajomości, świadome znajomości. Nasza świadomość ogólnie zalicza progres i zaczynamy słuchać muzyki, w opozycji do zwyczajnego „słyszenia muzyki”, które to obchodzi się bez echa. Gdy tylko uwolniliśmy się z pod jarzma rytmów narzucanych nam przez rodziców, wpadamy w sidła naszych pierwszych kolegów i koleżanek. To okres gdy najbardziej jesteśmy podatni wszelkim modom, trendom i towarzystwu. Słuchamy takiej muzyki, jakiej słuchają nasi kumple, bo jest „kul”. Ja miałem na tyle pecha, że moja świadomość muzyczna musiała dojrzewać podczas gdy największe sukcesy święciła Britney Spears czy Ricky Martin. Miałem też to szczęście, że starszy brat mojego kumpla namiętnie katował pierwszy album K44, który mimo, że nie był stricte rapowym albumem, to dał jakąś alternatywę. Także w moim wypadku niewątpliwie klasyczny czynnik „starszego kolegi z sąsiedztwa” odegrał istotną rolę na drodze kształtowania upodobań muzycznych.

Dalej. Mamy tak około lat 16. Jesteśmy pełnoprawnymi nastolatkami i szargają nami skrajne emocje, słowo „bunt” to nasze hasło, którego się trzymamy niczym menel piersiówki. Jest to czas gdy jako taki pogląd muzyczny mamy wyrobiony, a przynajmniej tak tan się wydaje. To czas gdy większość z nas identyfikuje się z jakąś subkulturą a muzykę która symbolizuje wybraną subkulturę traktujemy jak religię i hymn życia. Znam to z autopsji; szerokie spodnie, mega bluzy, koszulki i ogólne „nie” dla wszystkiego co nie jest rapowane. Tutaj też byłem poddawany ciężkim próbom, ponieważ był to piękny okres dla nieformalnego nurtu jakim było niesławne „hip-hopolo”. Wciąż mają na nas wpływ nasi rówieśnicy, jednak liczymy się ze zdaniem jedynie tych, którzy słuchają „dobrej muzy”, czyli takiej jakiej my słuchamy. Namiastka pewnych preferencji muzycznych już jest, jednak nasze horyzonty są dość ograniczone. Jak już mówiłem, jesteśmy buntownikami i słuchamy muzyki, która mieści się w pewnej konwencji, nie interesują nas gatunki pokrewne, nawet jeżeli bez takowych nasza ukochana muzyka nie miałaby prawa bytu. Reasumując, to czego słuchamy czy słuchaliśmy do tej pory jest jedynie sumą tego co było nam podsuwane przez rodziców i znajomych ze szkolnej ławki. Ile w tym jest naszego osobistego poczucia estetyki? Ciężko powiedzieć, to chyba indywidualna sprawa i u każdego to inaczej wygląda.

OK. Mamy 21 lat, jesteśmy dorośli dla świata. Czy jesteśmy na tyle dojrzali by móc się uderzyć w pierś i powiedzieć dumnie: „tak, ja cenię taką i taką muzykę, na pewno i zawsze!” Myślę, że nie. Jest to taki czas gdy nie podlegamy na tyle innym by dać sobie cokolwiek wciskać, a jednocześnie potrafimy być na tyle poważni by nie zamykać się na jeden gatunek. To okres gdy jesteśmy nieco bardziej otwarci, mamy już poczucie, że słuchamy jakieś konkretnej muzyki. Mamy wyrobione zdanie na temat tejże muzyki, odniesienie, wiemy w jakiej konwencji najlepiej się czujemy - mamy swój „guścik”. Uważam, że mimo wszystko za wcześnie by mówić, że posiadamy wyrobiony, wyszlifowany gust muzyczny. Gustu „uczymy” się tak naprawdę całe życie.

Dobrze, więc wychodzi na to, że swoje pierwsze kroki; zanim staniemy się „wybornymi słuchaczami”, stawiamy z pomocą rodziców i znajomych, dopiero później „my” mamy na to jakikolwiek wpływ. Czy faktycznie możemy jeszcze jakoś wpłynąć na kreowanie swojego gustu? Tak, choć nie zawsze! Często jest tak, że mało nas obchodzi to czego słuchamy bo słuchamy „wszystkiego”. To „syndrom radiowy”, choć może bardziej syndrom „The Best Of” – czyli mamy numery które lubimy a są one zlepkiem muzyki różnej. „Syndrom radiowy” różni się tym, że pokochamy każdą piosenkę, wystarczy, że usłyszymy ją 100 razy w ciągu dnia.

Jak widać istnieje wiele czynników wpływających na to jakiej muzyki słuchamy i jak ją odbieramy, to w jaki sposób wypracujemy sobie swój styl zależy wyłącznie od nas i jest to - jak już wcześniej pisałem - kwestia indywidualna. W dążeniu do odnalezienia własnego muzycznego „ja”, istotne jest to by nie dać się zwariować i słuchać muzyki a nie gatunków. Nikt z nas nie żyje w hermetycznym świecie i zawsze ktoś będzie miał wpływ na nasz gust, jednak czy ten wpływ będzie miał wydźwięk pozytywny czy negatywny; zależy już wyłącznie od nas i być może to właśnie umiejętność przebierania w muzyce i zdolność dokonywania decyzji słusznych jest właśnie czymś co popularnie nazywa się gustem muzycznym a sam gust nie jest cechą stałą lecz skazaną na ewolucję; stąd tak ciężko sprecyzować jego jednoznaczną definicję.

Wolę być frajerem

2010-07-17T13:43:00.002+02:00

„Pokaż mi swoją kolekcję płyt a powiem Ci jakim człowiekiem jesteś” – to sentencja, którą traktuję bardzo poważnie. Jestem płytowym zbieraczem, kolekcjonuję zarówno cyfrowe jak i analogowe nośniki muzyczne. Jak dziś w dobie Internetu traktowany jest przeciętny kolekcjoner muzyki? Kolekcjoner czegoś co można przecież mieć za darmo? No właśnie, kupowanie płyt ciągle traktowane jest jako frajerstwo. Sam – na własnej skórze – wielokrotnie doświadczyłem różnych szyderstw, gdy bez ogródek, w towarzystwie rzuciłem hasło: „no a ja to zbieram płyty”. Duże oczy i „łał” z wyraźnym akcentem na „ale głupek”.

Przyznam, że sam długo wychodziłem z takiego założenia, że „aa szkoda pieniędzy”, „aaa mam Internet” i swojego czasu miałem na dysku pokaźną kolekcję „empetrójek”. Dziś słuchanie wyrwanych z kontekstu numerów nie sprawia mi najmniejszej przyjemności. Nie potrafię się wczuć w album, który mam jedynie w formie cyfrowej, którego nie mogę dotknąć, postawić na półce. Nie wiem, być może związane jest to z tym, że z pozoru błaha czynność jaką jest słuchanie muzyki; dla mnie jest czymś ważnym. Oczywiście nie zawsze, bo różne są sytuacje i różne płyty, jednak nie ma dla mnie większej przyjemności niż wieczorne ułożenie się w fotelu z ulubionym napojem i oddanie się dźwiękom; to takie moje małe sacrum – swojego rodzaju rytuał. Przyjemność której nie daje losowe ułożenie plików muzycznych na playliście w Winamp’ie – co oczywiście jest profanacją!

Nie chcę nikogo ganić, nikt mnie do tego nie upoważnił, jednak uważam, że z szacunku dla artysty któremu kibicujemy, powinniśmy płacić za jego muzykę; w innym przypadku najzwyczajniej w świecie go okradamy. Poza tym 35zł (bo tyle średnio kosztuje album) wydane od czasu do czasu jakoś specjalnie nie uszczupli naszego budżetu, przecież (jakby nie patrzeć) to równowartość dobrej flaszki z tą różnicą, że flachę spijemy a płyta i satysfakcja pozostanie. Mówiąc poważnie – przestańmy traktować muzykę jako „dobro luksusowe” i sprawiajmy swojej duszy i sercu raz na jakiś czas frajdę – kupując – właśnie płyty.

Owszem są ludzie, którzy słuchają „wszystkiego” – im wystarczy to co serwują stacje muzyczne, jednak ja swój protest kieruję do osób nieco bardziej wymagających, o wyrobionym guście muzycznym, świadomych tego czego słuchają. Kupowanie czegoś co można teoretycznie mieć za darmo to może i frajerstwo, jednak okradanie twórców z ich muzyki to już kurewstwo.

Mało który numer tak dobrze pointuje temat:

Tak to słyszę #5 [Magierski & Tymon ft. Mały 72 - Oddycham smogiem]

2010-07-13T01:02:00.001+02:00

Już dość długo czaję się na napisanie o tym albumie, albumie dość krótkim aczkolwiek spójnym. Mowa o „Oddycham smogiem” którego ojcami są pan Magierski oraz pan Tymon, którzy byli dodatkowo wspomagani przez pana o ksywie „Mały 72”. Płyta wyszła nakładem Asfalt Records w roku 2008 w wersji CD oraz analogowej.

Za warstwę muzyczną odpowiada Magierski, który pod pseudonimem „Magiera”, wspólnie z „Laską” wydał dobrze znaną wszystkim fanom dobrego rapu trylogię „Kodex”. Magierski na „Oddycham smogiem” eksperymentuje, nie są to typowe hip-hopowe bity, do których Wrocławki producent zdążył nas przyzwyczaić. Wrocławianin zdaje się być na albumie głównym bohaterem (być może dlatego też płyta jest sygnowana jako Magierski/Tymon, nie odwrotnie), muzyka wykracza daleko poza rapową stylistykę, pełno tutaj żywych instrumentów, a same bity oscylują gdzieś między downtempem, jazzem a chillout’em, wspomaganym często dość mocnymi i – co ważne – opartymi na niebanalnych podziałach rytmicznych bębnami. Ponoć muzyka jaką zaprezentował nam Magierski to – jak mówił on sam – podkłady, które długo leżały gdzieś na dnie jego „szuflady”. Strach pomyśleć co w takim razie skrywa jeszcze ta jego „szuflada”. Mamy tutaj dużo motywów samplowanych wspartych żywymi brzmieniami w które ze smakiem i gracją wpleciona została przyjemnie brzmiąca elektronika.

Tymon jest głosem opisywanego tytułu. Znany wcześniej jako „Śwntuch”, na OS pokazuje się z zupełnie innej strony. Już na poprzednim albumie („Zmysłów 5”) pokazał nam, że jest świetnym tekściarzem i bujne metafory nie są mu obce. W porównaniu z poprzednią płytą „Oddycham smogiem” jest o wiele „cięższym” tworem, Tymon lirycznie zaliczył duży progres, jest tekściarzem dojrzalszym a jego linijki są o wiele bardziej przemyślane. Raper ma zadanie tym trudniejsze, że nie wymawia litery „r”, toteż sprytnie ją omija i na całej płycie nie pada ani razu słowo zawierające właśnie „err”! Imponujące prawda? Świadczy o kunszcie artysty. Raper porusza różne tematy, potrafi sprawy codzienne opisać w sposób oryginalny, uniwersalny i wielowymiarowy. I tak „Biuro” to numer traktujący o zagubieniu, potrzeby odnalezienia pewnych wartości a przede wszystkim osoby, która pomoże odnaleźć poszukiwane cnoty. Całość ubrana w barwny monolog. „Chciałbym Cię spotkać” to fantazja na temat pięknej kobiety, potrzeby obcowania z nią. Można by długo pisać a mnogość interpretacji zaskoczyłaby nie jedną panią polonistkę. Myślę, że żaden wymagający słuchacz nie będzie zawiedziony. Flow nie powala, dość monotonne, nie ma tutaj miejsca na jakieś eksperymenty czy modulację głosu. Słuchacz przez to skupiony jest przede wszystkim na tym o czym a nie jak mówi raper.

Ciekawostka przyrodnicza: Tymon przez wiele lat pisał recenzje gier dla znanego miesięcznika „CD Action” – nie wiem jednak, czy dziś się tym jeszcze trudni.

Reasumując: „Oddycham smogiem” to dzieło spójne, ciężkie, przepełnione różnego rodzaju smaczkami, które odkrywamy dopiero po kilku przesłuchaniach. Nie jest to płyta skierowana do konserwatywnych hip-hopowców, bo tych zapewne ona nie przyciągnie. Jednocześnie jest to muzyka, która może się podobać nie tylko zwolennikom czarnej muzyki „gadanej”. Autorem wyśmienitej okładki jest Forin, nie wyobrażam sobie lepszego coveru dla tego wydawnictwa.

Wakacyjne rytmy

2010-07-12T13:34:00.001+02:00

Za oknem skwar, maksymalny upał. Jest tak gorąco u mnie w pokoju, że się boje o winyle; żeby w jakiś sposób nie uległy odkształceniu. Mieliśmy długą, mroźną zimę, bardzo mokrą wiosnę a teraz mega upalne lato. Zeszłoroczne lato było niejakie, deszczowe – zbyt ponure jak na okres wakacyjny.

Rokrocznie sezon letni kojarzy mi się z jakimiś płytami, na które mnie „nachodzi” podczas właśnie wakacji i tak w zeszłym roku były to: „Lavorama” (Ortega Cartel), „Powrócifszy” (Warszafski Deszcz) i „Electric Relaxation vol. 2” (Daniel Drumz). Te trzy albumy nieustannie towarzyszyły mi podczas wakacji 2009 a obecnie są ich symbolem pozwalającym przenieść się do tego radosnego okresu – a dodam, że zeszłoroczne wakacje były wyjątkowo udane!

Jakie płyty typuję na moje osobiste „letniaki” 2010? Na pewno Hocus Pocus i ich rewelacyjne „16 Pieces”; ale także cała dyskografia francuskiej grupy, którą stosunkowo niedawno odkryłem. Świetna energia, choć tekstów zupełnie nie rozumiem to w jakiś sposób muzyka HP nastraja mnie pozytywnie. Kolejna pozycja to niedawno wydany wspólny album Eldo i Returners’ów. Przyznam, że przed premierą bałem się jak Eldoka ujarzmi energiczne bity z których duet producencko – dj’ski jest znany. Na szczęście Leszek wyszedł z tego „obronną ręką”, mało tego; wyszło mu to na dobre, rapuje o wiele energiczniej niż chociażby na „Eternii” czy „27”, które klimatycznie zbliżone są do „Zapisków 1001 nocy”. Najbardziej letnie numery to: „Jam” i „Moje...”. Album ponoć ukaże się także w wersji winylowej. Trzecim tytułem który typuję jest „Druga płyta” którą już w lutym zaprezentował nam zespół „Poluzjanci”. Album nieco spokojniejszy, wyśmienity na wieczorny chillout po ciężkim, upalnym dniu.

Kultura zjada swój ogon!

2010-07-08T23:57:00.004+02:00

Od pewnego czasu obserwuję u siebie swojego rodzaju „otwarcie głowy”. Nie wiem czy to tylko „dni otwarte” czy ten stan mi pozostanie. Do czego zmierzam? Otóż jeszcze kilka lat temu słuchałem wyłącznie rapu, wyłącznie polskiego i wyłącznie czysto-rapowanego, opartego na określonych, typowych dla rapu standardach. Później przyszedł czas poszerzania horyzontów, zagłębiłem się nieco w pojęciu „czarnej muzyki”. Cieszy mnie to niezmiernie, ponieważ poznałem wielu wspaniałych wykonawców jazzowych czy soulowych na których wcześniej byłem zupełnie zamknięty.

Jakiś czas temu, słuchając audycji Pana Hirka Wrony natchnąłem się na zespół „Poluzjanci”; dziwnym trafem kilka dni wcześniej emitowany był odcinek Kuby Wojewódzkiego w którym to ów Kuba gościł drugiego Kubę – wokalistę wcześniej wspomnianego zespołu. Ów historia jest tym bardziej intrygująca, że ja nie jestem fanem Pana Wojewódzkiego i nie oglądam jego „szoł”, a los tak chciał, że przelotnie usłyszałem Badacha. Wryło mnie w fotel! Usłyszałem prawdziwą muzykę, na którą byłem tak długo głuchy.

Dziś przeglądałem MySpace, czytałem biografie różnych domorosłych raperów i producentów. Wniosek? Już nie mówię o tym, że słowa takie jak „klika”, „skład”, „ekipa” – powinny być zakazane. Nie potrafię tego opisać, ale poczułem, że to nie moja bajka. Nie rozumiem już tych nagrań gdzie głównym bohaterem jest przesterowany wokal a jednym usprawiedliwieniem jest tekst typu „wiesz to demo”. Oczekuję od muzyki czegoś więcej niż tylko jednostajnie uderzających bębnów czy dudniących basów – nawet w przypadku tej rapowanej – bo potrafi być ona ambitna i zaskakująca. Jest w tym nutka hipokryzji, gdyż sam nigdy nie popisałem się niczym wykraczającym jakoś specjalnie poza opisany schemat, jednak poczułem, że brnę w ślepy zaułek i, że jeżeli nie zmienię drogi to prędzej czy później popadnę w jakąś muzyczną rutynę.

Środowisko hip-hopowe to chyba najbardziej zawistne środowisko wśród wszystkich współczesnych subkultur. To normalne, gdyż wynika bezpośrednio z czystego współzawodnictwa na którym kultura hip-hopowa jest przecież oparta. U nas – w Polsce – przybrało to jednak jakieś chore rozmiary i znaczenie. Na forach anonimowi kolesie prześcigają się we wzajemnym dissowaniu a swoje „cru” – choćby nie wiem jak słaby numer nagrało – wychwalają pod niebiosa. Konserwatywni hip-hopowcy boją się zgłębić inne gatunki muzyczne; bo nie wypada? Bo tylko rap się liczy a reszta to gówno? Sam tak kiedyś miałem – to jest złe.

Z czego to wynika? Moim zdaniem z tego, że dzisiejszy słuchacz muzyki rapowanej jest mało wymagający (nie mówiąc już o tym, że słuchacz dziś w ogóle jest mało wymagający) słucha wszystkiego co mu się podsunie – najlepiej niech to będzie proste i ładnie "opakowane"; toteż twórcy niewiele od siebie wymagają. Mamy zalew gniotów z których ciężko jest wyłowić coś wartościowego. Sam już nie wiem czy więcej jest tych co tworzą czy tych co słuchają rapu. Z jednej strony to dobrze – niby mamy większy wybór, każdy znajdzie coś dla siebie. Z drugiej zaś strony – to błędne koło które powoduje regres.

Apeluję! Wymagajmy od siebie więcej i otwórzmy się na nowe rzeczy!

A na deser panowie prawilniacy:

Ogień!

Remixy i takie tam

2010-06-20T21:43:00.003+02:00

Pragnę poinformować iż na moim profilu MySpace dostępne są trzy nowe numery. Są to remixy znanych kawałków Smarkiego. Zachęcam do odsłuchu. Jeżeli komuś owe tracki w mojej interpretacji spodobają się na tyle, że będzie chciał je pobrać to taka opcja jest dostępna na stronie JednaMiłość.net. Warto nadmienić, że sama strona "JednaMiłość" zmieniła nieco swój profil. Obecnie jest to jedynie moje portfolio. Nad nowym wyglądem pracowałem wspólnie z bratem, on także jest autorem zdjęć mieszczących się w galerii. Zapraszam na jego www.

Możesz pomóc

2010-05-04T14:15:00.002+02:00

"Akcja związana jest z dwunastoletnią Karolinką. W wieku dziesięciu lat wykryto u niej guza mózgu, który okazał się być nowotworem glejakiem. Przez półtora roku Karolina poddawana była chemioterapii i radioterapii w warszawskim Centrum Zdrowia Dziecka. W styczniu 2010 roku opuściła szpital i wydawało się, że walkę z rakiem ma za sobą. Niestety, dwunastoletnia dziewczynka 13. marca trafiła na pogotowie ze względu na bardzo złe samopoczucie. Okazało się, że nowotwór objął cały mózg, kolejne guzy odrastają i lekarze wykluczają operację. Opiekunką Karoliny jest jej mama, która by móc się opiekować córką porzuciła pracę zawodową. Lekarze są bezradni. Pieniądze, które chcemy zebrać na koncercie przeznaczone zostaną na pomoc dziewczynce i jej mamie, która została pozbawiona możliwości pracy i zasiłku. Fundusze przeznaczone będą na wykupowanie recept dla Karoliny, wzywanie lekarzy na prywatne wizyty w domu jeżeli zajdzie taka potrzeba, dojazdy na chemioterapię w CZD w Warszawie, a także chcielibyśmy ułatwić Karolinie i jej mamie życie codzienne. Karolina, jak każde dziecko, ma swoje potrzeby i marzenia, które zwłaszcza teraz chcemy spełniać."

Ty też możesz pomóc chorej dziewczynce. Możesz to zrobić na dwa sposoby, wpadając na koncert (6. maja w Radiu Luxembourg o godzinie 20:00), lub biorąc udział w aukcji charytatywnej. Do wylicytowania są aż 3 unikatowe albumy. Wyszły one w niewielkim nakładzie i dziś są praktycznie niedostępne na rynku. Są to stricte podziemne produkcje: Bert/Matej, Dj Ace, Jacek. Zachęcam wszystkich do wzięcia udziału w licytacji. Całe pieniądze zostaną przekazane na pomoc dla Karolinki. LINK DO AUKCJI.

Tak to słyszę #4 [The Jonesz - Season One]

2010-05-03T16:50:00.005+02:00

Chyba wystarczająco długo się już czaję by zrecenzować wspólny album Patryka oraz Jesse’go. Mowa tu oczywiście o „Season One” wydanym w 2008 roku. Dlaczego się czaję? Ponieważ jest to płyta którą szczególnie cenię i będzie mi bardzo ciężko obiektywnie spojrzeć na jej zawartość.

SO wyszło pod szyldem „The Jonesz” – duetu który tworzą wcześniej wymienieni panowie. Nasz rodak, Patr00, który obecnie mieszka w Kanadzie (przeprowadził się tam wraz z rodziną w roku ’96) jest odpowiedzialny za muzyczną stronę albumu. Wcześniej wydał on „Random Note”, swojego rodzaju płytę producencką na której udzielili się polscy MC. RN była dostępna (i chyba ciągle można ją gdzieś dorwać) za pośrednictwem Internetu, jest to oczywiście tzw. "nielegal” i można go pobrać zupełnie za darmo (do czego gorąco zachęcam). Patryk tworzy również wspólnie z Piotrkiem, kolektyw o nazwie Ortega Cartel, w zeszłym roku wydali prawdopodobnie swój ostatni album „Lavorama”, który przez wielu uważany jest za najlepszą PL płytę rapową roku 2009. Po więcej szczegółów zapraszam na ortegacartel.com. Jasse Maxwell jest głosem duetu The Jonesz. Raper mieszkający w Montrealu (przeprowadził się tam w 2002 roku) ponoć „zjadł zęby” na freestyle’u. Niestety niewiele wiem o jego wcześniejszych dokonaniach. Obecnie nagrywa w 3dB studio i jest związany z ekipą 16Pads Rec.

Season One to twór na który składa się aż 18 premierowych numerów i jeden remix. Trzy bity przygotował P. Kennedy, który swoją drogą – spisał się wyśmienicie. Patr00 stawia w swoich produkcjach na mocno cięte sample. Sposób ich obróbki można porównać oczywiście z Noonem, który też ma swój wkład w album, bowiem odpowiada on za mastering całości. Patryk czerpie dużo z soulu i funku, okraszając całość lekką domieszką elektroniki. Warto również zwrócić uwagę na bębny, które to u tegoż producenta zawierają niebanalne podziały rytmiczne, są niezwykle bogate; jednym słowem – bujają. Z tego co się orientuję na SO nie został wykorzystany żaden polski sampel; szkoda, Patryk ma rękę do polskich winyli. Jedyny numer który mi niespecjalnie się podoba to „Super8Supperclub”, to głównie „zasługa” podkładu który jakoś nie porywa. Nie jest słaby, jednak od Patryka wymaga się nieco więcej.

Jasse bawi się słowem w numerze „Super8Supperclub” (paradoks trochę hehe) pokazuje, że szybkie nawijanie to dla niego nie pierwszyzna, wychodzi z tego obronną ręką. Przy okazji – kawałek ten był ponoć pierwszym nagranym na ten album. Powstał spontanicznie na jednej z freestyle’owych sesji w 3dB. Maxwell pokazał, że jest tekściarzem zarówno melancholijnym, mocno lirycznym („Lemonade”, „Skywriter” czy „Alice”) jak i MC luźnym, rapującym np. o swoim zamiłowaniu do butów („Sneakers’n’ Heels” niżej teledysk). Flow Kanadyjczyka może nie porywa, jednak jest w nim wyczuwalna pasja i „chemia”, która jest między nim a podkładami polskiego producenta. Początkowo nie podobał mi się styl Jasse’go, uważałem jego rap za monotonny, jednostajny, jednak po kilku odsłuchach doszedłem do wniosku iż to świetny tekściarz i bardzo dobry raper.

Season One to niewątpliwie produkcja, obok której trudno przejść obojętnie, szczególnie jeżeli jest się fanem klasycznego rapu na jeszcze bardziej klasycznych podkładach. Polecam wszystkim tym, którzy nie słyszeli zaopatrzenie się w płytę, można ją kupić np. w AsfaltShop’ie – zarówno w wersji winylowej jak i CD. Jak już jesteśmy przy formie wydania, to grzechem byłoby nie wspomnieć o okładce, która powala swoja prostotą, wersje LP i CD są oparte na podobnym motywie graficznym. Za cover odpowiada oczywiście 77cuts. W obydwu wydaniach otrzymujemy książeczkę, która zawiera świetne zdjęcia i opisy numerów. Niestety opakowanie wersji winylowej rozkleja się (i nie jest to pojedynczy przypadek), trzeba zatem zapatrzeć się w klej. To chyba jedyny mankament tego wydawnictwa. Świetny album i sądząc po nazwie – w przyszłości możemy się spodziewać kontynuacji dzieła. Ciekawy jest również fakt iż album najpierw ukazał się nakładem japońskiej wytwórni P-Vine, natomiast dopiero później w Polsce.

Zapraszam do obejrzenia teledysku do „Sneakers’n’ Heels”, poniżej znajduje się filmik pokazujący jak powstawał bit do owego numeru. Za teledysk odpowiedzialna jest okipa 16Pads.

Prawilny słuchacz

2010-04-10T01:56:00.008+02:00

Temat stary jak Świat, oklepany jak auto z Niemiec - robione w Polsce, a dotyczy prawionego polskiego rap słuchacza. Właśnie przemogłem się i obejrzałem (w całości!) teledysk (?) Pejowca, klip (nie to faktycznie za duże słowo) który jest ilustracją do kolejnego dissu na Tedeusza. Nie śledzę dokładnie tego całego beefu, bo zarówno jedna jak i druga strona konfliktu mnie nie rajcuje. Dlaczego więc obejrzałem owe wideo? Otóż zachęciły mnie do tego komentarze na Youtube. "Zjada Tedego stylem", "klasa", "Peja mistrzem". Pytanie samo się nasuwa. Kim są ci ludzie? Bo nie wierzę, że jest to ten "margines" do którego ponoć Peja (i inni prawilni) kieruje swoje numery. Margines nie ma stałego dostępu do neta. Generalnie moje spostrzeżenia nie dotyczą wyłącznie jednego numeru poznańskiego rapera. Ostatnie kilka jego albumów jest po prostu oparte na tym samym schemacie (właściwie to tylko "na legalu" jest naprawdę dobrym wydawnictwem - choć może to sentyment?). To nie jest ten rap w którym się zakochałem. To jakiś prostacki bełkot frustrata w średnim wieku.

To samo tyczy się Firmy, PTP, i innych Wilków (nie liczę domorosłych składów typu Waszka G, bo to prosi już o pomstę do Nieba). Kim więc jest statystyczny prawilny odbiorca tego typu muzyki? Bo z jednej strony mamy grupę społeczną która faktycznie „reprezentuje biedę” (materialną i mentalną) a z drugiej strony (co jest całkowicie dla mnie niezrozumiałe) dzieciaki z „dobrych domów” (to chyba wszyscy ci z dostępem do neta). Tych pierwszych jestem jeszcze w stanie zrozumieć. Tych drugich zaś kompletnie nie pojmuję (to jeden z tych momentów gdy rodzice uderzają się w pierś pytając „gdzie popełniliśmy błąd?!). Błąd gdzieś nastąpił po drodze. I nie zwalajmy tutaj winy na system szkolnictwa czy wychowanie; choć to drugie w dużym stopniu wpływa na nasz światopogląd. Moim zdaniem ludzie „utożsamiający” się z tego typu rapem, to przede wszystkim dzieciaki z rodzin, gdzie nigdy nic nie brakowało a „uliczne życie” znają tylko z GTA. Uliczny rap to taka wersja demo, czegoś nielegalnego; czegoś co wzbudza ciekawość. Poza tym jest łatwy w odbierze więc ciężko się dziwić, że najczęściej słuchacze tego typu muzyki wiodą prym również w „klubach” gdzie dumnie rozbrzmiewają „manieczki”.

Uliczny rap kiedyś był kierowany wyłącznie do ludzi którzy „coś” przeżyli i którym faktycznie teksty zawarte w trackach dodawały otuchy. Umówmy się. Prawilny rap też może być dobry, choć jego poziom (w sumie to całego rapu w Polsce) leci na łeb na szyję. Nie potrafię w całości przesłuchać nawet jednego numeru z nurtu ulicznego, a teledyski przyprawiają mnie o atak śmiechu. Teksty oparte na czasownikach, kwadratowe flow (flow? to także za duże słowo) i w większości słabe bity. Nurt uliczny muzyki rapowej miał pokrzepiać ciemiężonych, dać kopa energii/motywacji. W Polsce to poszło w złą stronę i namawia on jedynie do nienawiści, nie propagując przy tym żadnych pozytywnych wartości. Jest wtórny i nie tyle co prosty co prostacki. Ile - na Boga - można nawijać jak to jest źle i, że wszyscy dookoła są źli a tylko prawilny słuchacz to dobry chłopak, „będzie dobrze, dzieciak” nie wystarczy. Jak ma być dobrze, skoro taka nawijka tylko pogrąża człowieka a przecież nie o to tu chodzi.

Ciężko więc się dziwić przeciętnemu Kowalskiemu, że ma Hip-Hop za kulturę szczeniactwa i anarchii. Patrząc na rap poprzez pryzmat kolejnego klipu Dixon37 czy Hemp Gru – nie trudno wysnuć radosne wnioski typu: „aha więc to jest ten cały hip-hop”.

DJ KRUSH zawita do Białegostoku!

2010-03-24T19:41:00.002+01:00

Prawdziwa muzyczna osobowość, mistrz gramofonu, jeden z najoryginalniejszych twórców instrumentalnego hip - hop' u –
DJ KRUSH – wystąpi już w kwietniu na scenie białostockiego klubu FAMA. Będzie to jedyny w Polsce koncert w ramach tegorocznej europejskiej trasy tego muzyka.

Jednego z najsłynniejszych didżejów świata wspomagać będą: najbardziej utalentowany polski turntabalista DJ EPROM oraz podlaski junglista AURICOM.

28 kwietnia 2010/godz. 20.00/klub FAMA - Białystok

DJ Krush/DJ EPROM/AURICOM

wstęp: 25 zł (przedsprzedaż) i 35 zł (w dniu koncertu).

Małe zmiany

2010-03-24T16:51:00.002+01:00

Dawno nic nie skrobałem, na ów fakt składa się wiele czynników, główny to lenistwo. Wracam do pisania, po małej przerwie kilka spraw poukładałem sobie w głowie. „JednaMiłość” aka „winylowe*” stanie się blogiem nieco bardziej muzycznym, owszem będą się pojawiały tzw. „życiówki”, jednak będę kład nacisk na to by wpisy te oscylowały w jakiś sposób wokół muzyki. Myślę, że oddzielenie moich nie muzycznych notek od tych bardziej wartościowych wyjdzie mi (i Światu) na dobre. Z tej okazji zbudowałem kącik w którym będę mógł wylewać swoje „gorzkie żale”. Nowy blog nazwałem „odtak” co powinno dobrze oddawać jego charakter; czyli na luzie, spontanicznie i życiowo. Postawiłem na prostotę, stąd ten ascetyczny wygląd. 1luv!

Bob jak budowniczy

2010-02-11T13:02:00.001+01:00

Bardzo pracowicie spędzam tegoroczne ferie. Wyremontowałem swój pokój, teraz zabrałem się za lokum brata. Jestem Bob jak budowniczy. „Nowy pokój” pociągnął za sobą wiele zmian; renowacji został poddany również MySpace, a także mój sposób pracy z muzyką, ale nic więcej nie zdradzam. Niżej przedstawiam zdjęcia nowego "pokojowego studio" - foty wyszły tak rewelacyjnie, że postanowiłem się nimi pochwalić (a co!). Wykonaniem poniższych oraz obróbką zajął się Sebek – mój brat. Sprawdź jego blog.

Bitwa O Gryfa. Wygrał Hip-Hop.

2010-02-08T23:51:00.004+01:00

Siema. Siedzę w domu z okazji zasłużonych (no raczej) ferii. Wspominałem o tym, że wyremontowałem pokój? Nie? To wyremontowałem. Nie sądziłem nawet, że wyjdzie mi to tak dobrze jak wyszło. Jaram się, mieszka mi się jeszcze lepiej niż się mieszkało. Nie siekam chwilowo bitów z racji braku monitora (tego co obraz z kompa wyświetla) i generalnie mam długi za winyle. Zamówiłem od kumpla 2x Badu i Antidotum producenta z Brzegu. Swoją drogą, to dobrze jest wisieć kasę. Przynajmniej ktoś o tobie gdzieś tam pamięta. Dobrze też, że owy kolega jest wyrozumiały.

Żeby nie było, że Matej pisze bez sensu, to kończę ten prolog i przechodzą do właściwych wywodów. Dnia 6.02.10 (tj. w sobotę) odbyła się szumnie zapowiadana „Bitwa O Gryfa”. Wspominałem o niej kilka postów wcześniej. Spend miał miejsce w miejscowości Tczew (k. Gdańska), w lokalu o wdzięcznej nazwie „Zebra”. Wszystko rozpoczęło się w okolicach godziny 17:30, za gramofonami stanął DJ Ace, który wcześniej rozkręcał publikę czarnymi numerami i tymi mniej czarnymi też. Jury zajęło miejsca (trzy osobowe lokalne, przepraszam ale nie pamiętam ksywek), na scenę wszedł Bert, który był prowadzącym ową bitwę. W szranki stanęło 32 zawodników (chyba). Pierwotnie zapisało się ich 26, jednak jeszcze chwilę przed rozpoczęciem walk można było zgłosić swoją kandydaturę. Wystartować mógł każdy. Ace rzucał klasyczne bity które bujały publiką a zawodników motywowały do rzucania dobrych wersów. I właśnie, czy były one takie dobre? Generalnie same eliminacje, ich poziom był niski, nikt nie zabłysnął jakoś nadzwyczajnie. Wyłoniona została najlepsza szesnastka, która i tak w sumie była średnia. Na uwagę zasługuje zwycięzca (Somal z Gdańska), który po otrzymaniu tematu „Idę na obiad” zrobił na publice duże wrażenie (gość z tych grubszych, zgrabnie obrócił całość w żart). Wyróżnić należy także chłopaka na którego wołali „Edi” (Eddie?). Dostał się on bowiem do półfinału i nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że był on najmłodszym uczestnikiem (13 lat!). Respekt. Jak będzie trenował to za kilka lat może być o nim głośno. Podczas imprezy na scenę wdarli się dwaj beatboxerzy. A raczej „bitbokserzy” bo to co zaprezentowali było w najlepszym wypadku śmieszne. Słabo panowie, słabo. Rozjuszony tłum miał dość występów owych panów; na szczęście z odsieczą przybył okoliczny beatboxer i tym razem było grubo. Niepozorny, drobnej budowy chłop wszedł na scenę i pokazał jak powinien wyglądać prawdziwy bit wypluwany ustami. W finale zmierzyli się Jim oraz Somal. Jak już wcześniej pisałem – wygrał ten drugi. Nagrodą była pula pieniędzy uzyskana z wpisowego na Freestyle. 10 złotych od każdego z uczestników. Rachunek jest prosty.

Po zakończeniu całej bitwy tłum zaczął skandować ksywkę autora „Kilku numerów o czymś”. Chwilę później pojawił się; wspomagany przez DJską połowę duetu Returners. Koncert był potężną dawką energii! Małpa wspierany przez Jinx’a „rozpieprzył system”. Taka energia zdarza się w przypadku koncertów Ostrego. Mogę chyba śmiało powiedzieć, że Toruński raper przebił swoim występem Łodzianina. Nie ograniczył się do zagrania track’ów ze swojego solo. Zagrał numery z Proximite a sam koncert był urozmaicony o wstawki znane z klasycznych polskich numerów. Było dużo zabawy z publiką, świetny dialog. Dużo zajawki i jeszcze więcej miłości do Hip-Hop’u. Jeden z najlepszych polskich koncertów na jakich byłem. Nie mam zdjęć, filmików z koncertu. Za dobrze się bawiłem żeby o tym myśleć. To chyba tyle jeżeli chodzi o oficjalną część zabawy. Później zeszliśmy do głębokiego podziemia...

Nie było to jakoś specjalnie zaplanowane. Okazało się, że w piwnicy lokalu „Zebra” zlokalizowane jest studio nagrań. Zeszliśmy tam niewielką grupką, samo pomieszczenie również było niewielkie, całe zastawione sprzętem i piwami, zadymione, przepełnione hałasem i rapem. Zrobił się z tego spotkania mały jam. Panowie dali Freestyle, ja uderzałem w MPC. Generalnie i im i mi wychodziło to delikatnie mówiąc średnio, ale może było to spowodowane nadmiarem złocistego napoju? Jak teraz oglądam filmik z tego spotkania, to faktycznie śmiesznie to wygląda, ale liczy się fakt iż nikomu uśmiech z twarzy nie znikał ani na chwilę. Teraz też mi nie znika jak widzę siebie kiwającego się nad bit maszyną.

Jakie wnioski? Bitwę O Gryfa wygrał Prawdziwy Hip-Hop! Nie ważne czy mieszka się w centrum milionowego miasta czy w kilkutysięcznej miejscowości. Nie ma żadnych granic. Podczas koncertu Małpy poczułem się z całą hip-hop kulturą jeszcze bardziej związany, duma z tego powodu mnie rozwaliła jeszcze bardziej niż dotychczas. Bitwa była słaba? Tak, ale co z tego skoro ludzie świetnie się bawili, zdarli gardło na koncercie, wytworzyli niepowtarzalny klimat Mała miejscowość? Mały średnio wyglądający lokal? Pewnie, że mały lokal, ale wypełniony w 100% ludźmi z wielkimi sercami do rapu. Nie było tam osób przypadkowych. Zaznacz Tczew na hip-hopowej mapie polski. Organizatorzy spisali się na 6+. Wielki szacunek za ogarnięcie.

Dużo się nauczyłem przez ten weekend. Znów inaczej zacząłem patrzeć na Hip-Hop. Nie ważne jak wyglądasz, ile masz lat, skąd pochodzisz. Ważne jest to co potrafisz, i to jest prawdziwa idea Hip-Hop’u. Łap za mikrofon, farby, decki albo rozkładaj matę i tańcz. Jesteś dobry/dobra? To pokaż to. Jedna Miłość!

PS. Wiecie, że w Tczewie mają pisuary i kranem? Od razu można umyć ręce nie zmieniając drastycznie położenia. Dobra opcja.

Mądry czy inteligentny?

2010-01-14T15:48:00.002+01:00

Kolejny semestr na uczelni dobiega końca. To dla każdego studiującego osobnika, niezależnie od wyznania, koloru skóry, płci, czy nawet gustu muzycznego - niezwykle smutny okres. To czas w którym dociera do niego, że jednak wypadałoby się pouczyć. Baa! Trza się uczyć! Oczywiście uczymy się cały semestr, bo jakżeby inaczej, jednak łatwo zauważyć, że właśnie teraz tej nauki jest najwięcej. Widać to chociażby w uczelnianym sklepiku (ksero tam jest). Masa masek przewijających się tam co dzień i towary zalegające na półkach. Zalegają bo biedni studenci nie mają na jedzenie; w końcu całe swoje stypendia naukowe wydali na ksero. To takie błędne koło w sumie. Choć wątek „biedności” studenta polskiego można by poddać dyskusji. U mojego serdecznego kumpla (Paweł, pozdrawiam) w akademiku stoi niedopite whiskey. Ot burżuazja! Raczej nie prędko je dopijemy, ponieważ zaliczyliśmy (my: ja, wspomniany Paweł i równie wesoły Błażej) zajęcia z rysunku technicznego. Dlaczego nie dopijemy? Konsultacje z wyżej wymienionego przedmiotu nam się nie przydarzą raczej, a spożywanie napojów wyskokowych i konsultacje to bardzo skorelowane czynności w naszym wypadku.

Wracając do tematu – bom zboczył... nauka, nauka i jeszcze raz nauka! Tak wesoło mija mi ten zimowy okres. Sposobów na przyswajanie wiedzy jest wiele, natomiast sposobów na wyrażanie zadowolenia bądź niezadowolenia z zaliczenia jest jeszcze więcej. Sam nie jestem wymagającym gościem, toteż wystarczy mi przysłowiowa „trója” w większości przypadków; jednak jak wiadomo – są ludzie mądrzejsi/ambitniejsi (nazwijcie to jak chcecie) i oni zasługują albo myślą, że zasługują na wyższą ocenę. Najgorsi są tacy co jakby mogli, to by sobie wytatuowali na czole słowo: zaliczyłem/zaliczyłam! Fajnie, ale czy trzeba się z tym aż tak afiszować?! Szlak mnie trafia jak jestem z jakimś przedmiotem w tzw. „czarnej dupie” a podbija do mnie ktoś tylko po to, by mi oznajmić, że: „ej Matej zaliczyłem, a ty?” – choć doskonale wie, że nie zaliczyłem i, że jestem z tego powodu (delikatnie mówiąc) niezwykle zasmucony. Często tak jest. Jeszcze gorsze są „sytuacje zbiorowe”. Na pewno każdy się z tym spotkał - przed kołem zapytany mówi, że „nic nie umie”, a po kolokwium okazuje się, że jedyne osoba pytająca nie była dostatecznie naumiana. Przykre ale prawdziwe; to przysłowiowy wyścig szczurów. Są oczywiście też ludzie mądrzy, ładni, pomocni, skromni i jeszcze raz ładni! Przykładów nie trzeba daleko szukać. Ot koleżanka z grupy Ania (pozdrawiam!). Gdyby nie ona to pewnie teraz zamiast studiować, to szukałbym „roboty” (bo praca jest po studiach – albo i nie w sumie). Jakby tego było mało to niedawno ogarnęła dla mnie stos winyli do samplingu! Ahh złota dziewczyna, taki mały skarb. Ja czuję się trochę jak pasożyt, już mi głupio prosić ją o jakąkolwiek pomoc. Bo czy ja jej kiedyś pomogłem w czymś? Nie. Dobra, bo się za bardzo wylewny robię...

Nauka, nauka, nauka - a to dopiero cisza przed burzą! W końcu te wszystkie zaliczenia to jedynie przedsmak egzaminów sesyjnych. Jednak czy System Eliminacji Studentów to takie złe zło? Zależy. Dla ludzi mojego pokroju – nie. Po prostu mówię sobie „ty weź się nie spinaj” – jak Mes i przyjmuję wszelkie zaliczenia z nieco większym luzem. No może poza tymi z rysunku – jednak to na szczęście już przeszłość. Luz jest ważnym czynnikiem w życiu studenta i w ogóle w życiu - mowa oczywiście o normalnym pojmowaniu „luzu”. Bo (nie oszukujmy się) studia studiami a żyć trzeba. Młodość ma swoje prawa i trzeba umieć najzwyczajniej w świecie – żyć. Żal mi ludzi, którzy całe studia spędzą nad książkami, uzyskując oczywiście lepsze oceny, wyższe średnie i być może przez to lepszą pracę, ale stracą ten wspaniały etap w życiu jakim jest właśnie „studiowanie”. Młodości nie kupisz. Co będą opowiadać dzieciakom swym? „Słuchaj, jak twój tatuś był w twoim wieku to taki numer w bibliotece odwalił…” – żal. Oczywiście z drugiej strony podziwiam tychże obywateli; z ręką na sercu mówię – ja tak nie potrafię. W większości przypadków gdy ślęczę nad uczelnianą literaturą – czuję, że coś mi ucieka, coś tracę (Boże ale to głębokie). Mam tak szczególnie wtedy gdy wiem, że to co czytam nie przyda mi się za cholerę w „prawdziwym” życiu. Dużo jest takich zajęć na uczelni. Często jest ciężko a nawet beznadziejnie. Jednak cieszę się, gdy sobie pomyślę, że mam na uczelni również garstkę tych pozytywnych postaci. Wszelkie naukowe porażki wówczas są niczym. Bo każdy egzamin kiedyś da się zaliczyć, uczelnie zawsze można zmienić, pracę się znajdzie a ludzi na których można naprawdę liczyć, jest niewielu.

Szkoła, uczelnia, praca – to miejsca które mają nam pomóc dokonać przesiewu i wybrać tych najbardziej wartościowych. To jakimi jesteśmy ludźmi wobec siebie i innych – jest głównym wyznacznikiem mądrości. Wszystko w przyszłości procentuje w negatywną bądź pozytywną stronę. Nauka nauką ale - mądrym człowiek się rodzi; natomiast wiedzę książkową zawsze można przyswoić. Ot morał.

PS. Zdjęcia pochodzą z akademickiej wigilii. Stąd ten wszechobecny świąteczny nastrój.

Bitwa O Gryfa!

2010-01-09T00:01:00.001+01:00

Już za niespełna miesiąc (06.02.2010) w miejscowości Tczew odbędzie się od dawna zapowiadana „Bitwa O Gryfa”. Jest to pierwsza tak duża impreza w owym miasteczku. Jak sama nazwa wskazuje – będzie to bitwa; oczywiście słowna - freestyle. Lista uczestników jest ciągle otwarta, zapisać może się każdy kto czuje się na siłach i chce zaprezentować się przed większą publiką. Aby wziąć czynny udział w bitwie, należy wysłać maila na adres bitwaogryfa@gmail.com w treści podając swoje imię, ksywę oraz miasto które się reprezentuje. Wpisowe 10 zł i uwaga – całość tej kwoty jest przeznaczona dla zwycięzcy! Także poza respektem można będzie też zdobyć trochę frutu np. na nowe płyty! Jakby tego było mało, to przed rozgrywką finałową kilka numerów zagra Bert (między innymi z albumu „Jazz, Kawa, Rap") a cały wieczór uświetni Małpa – emce, którego dziś nie trzeba przedstawiać chyba żadnemu fanowi dobrego rapu. Także młody junaku, dziarska fruźko – widzimy się pod sceną! Za poniższy plakat odpowiada oczywiście niezastąpiony Pan NoNaMe.

Luźne numery od "DobrzeWiesz".

2010-01-03T15:25:00.008+01:00

DobrzeWiesz to slogan którego nie trzeba tłumaczyć żadnemu fanowi dobrego rapu. Dla tych którzy nie wiedzą – „DobrzeWiesz” to studio nagrań Łony i Webbera. No dobrze, ale co z tego? Otóż ekipa związana z owym studio poczyniła w ostatnich dniach trzy luźne numery z czego do jednego panowie pokusili się o wizualizację – czyli potocznie mówiąc – teledysk. Nie będę tutaj się specjalnie rozpisywał, pójdę na łatwiznę i zacytuję notkę z dobrzewiesz.net:

"Jak zapewne część z Was może wiedzieć, bądź nie, Łona czynnie wspiera działalność Monaru w Babigoszczy działając w ramach warsztatów artystycznych. Efektem grudniowych warsztatów, nie wspominając o utworze z poprzedniego posta jest utwór, do którego klip stworzył Krzysztof “Kiziak” Kiziewicz, na mikrofonie: Baltazaar, Haoz, Kastet, MeWash, Liryk, Jesz, Łona, Rymek. Bębny: Dj Twister, saksofon: Marek Kazana."

Muszę przyznać, że fabuła klipu jest dość intrygująca i świetnie uzupełnia się z treścią rymowaną przez poszczególnych wykonawców. Zacny koncept. Dobrze, że chłopy z Monaru mają zajęcie. Takie akcje są potrzebne, pokazują jakie wartości drzemią w ludziach, którzy mają ciężką przeszłość. Zachęcam do obejrzenia.

Niżej możecie odsłuchać wcześniej wspominane tracki. Więcej informacji na dobrzewiesz.net.

"Jazz, Kawa, Rap" w zestawieniu TOP100 za rok 2009!

2010-01-01T23:54:00.005+01:00

Rok 2009 to już czas przeszły. Jak zwykle przy okazji zamykania pewnego rozdziału w życiu jakim niewątpliwie jest początek nowego a finał starego roku – wypada poczynić pewne podsumowania. Należałoby się skupić oczywiście w rozrachunku związanym z muzyką – tudzież płytami jakie ukazały się w ciągu całego 2009. Ja – póki co nie ośmielę się na tak odważny krok. Powód jest prosty; nie jestem na tyle osłuchany by móc cokolwiek podsumowywać. Są jednak ludzie którzy mają do takowych podsumowań prawo, jak chociażby Calak, Lite czy Axun. Ten ostatni umieścił na swoim blogu zestawienie „100 najważniejszych płyt 2009 roku” – jest to opis płyt lepszych i gorszych, bardziej i mniej znanych, ale zawsze w jakiś sposób istotnych dla minionego już roku. Nie jest to zestawienie stricte rapowe. Jest tutaj miejsce na wszystkie popularne gatunki muzyczne, tym bardziej cieszy fakt iż album który wydałem wspólnie z Bertem („Jazz, Kawa, Rap”) znalazł się na owej liście! Czy słusznie? Nie mnie oczywiście to oceniać. Moim zdaniem na pewno trochę na wyrost. W końcu na liście są takie nazwiska/zespoły/ksywy jak: O.S.T.R., Hey, Diana Krall, Grzegorz Turnau, Eminem czy chociażby Tomasz Stańko. Dziękuję w imieniu swoim i Berta za dostrzeżenie. Obecność na takiej liście zobowiązuje, także rok 2010 będzie pracowity!

Tymczasem - Wszystkiego najlepszego dla wszystkich w Nowym Roku!

"Filipo/Ziemak - FiZyka" Jarasz się? Zamów se CeDeka.

2009-12-29T21:17:00.008+01:00

Można już nabyć album „Filipo/Ziemak – FiZyka” - w wersji fizycznej. Cena: 11zł (razem z wysyłką!). Album ukazał się nakładem 100 NUMEROWANYCH sztuk. Całość opakowana w pudełko typu „slim” i okraszona błyszczącą okładką (papier kredowy) .

Zamówienia można składać pisząc na adres: zamawiam@filipoziemak.pl. W mailu należy podać swoje imię, nazwisko, adres, oraz ilość zamawianych sztuk.

W wiadomości zwrotnej zawarte będą informacje dotyczące numeru konta na który należy dokonać przelewu. Niżej tzw. "rijal foto". Zachęcam wszystkich do zakupu i w imieniu chłopaków serdecznie dziękuję wszystkim kupującym. 5! Wszyscy Ci, którzy z różnych powodów nie nabędą wersji fizycznej, czy tez nie słyszeli jeszcze płyty, mogą za darmo pobrać ją STĄD.

PS. Tak przy okazji... mam do sprzedania klawiaturę komputerową, która przyda się każdemu fanowi FL Studio. Więcej informacji TUTAJ.

Wesołych!

2009-12-23T19:47:00.006+01:00

Święta Święta Święta. Magiczny okres podczas którego ludzie w szalonym pędzie walczą o ostatniego karpia, biegają z telewizorami, komputerami i innymi duperelami pod pachą, które już w czwartek znajdą się pod świątecznym drzewkiem. Dla mnie to zawsze podsumowanie, zakończenie pewnego etapu w życiu, taka chwila nakłaniająca do refleksji. W tym roku jest nieco inaczej, jakoś te święta odczuwam nieco mniej niż zwykle a zamiast na prezenty to czekam na magiczne 12 potraw z których zjem góra 4 różne. Ponoć z wiekiem to normalne… generalnie jestem wielkim fanem tego zjawiska. No ale do rzeczy.

Z okazji nadchodzących Świąt Bożego Narodzenia, chciałbym życzyć wszystkim zdrowia, szczęścia, samych unikatów w realowskim koszyku z płytami „na wagę”. Niech Mikołaj w tym roku każdemu przyniesie wymarzone płyty. Niech producentom kleją się bity, raperom rymy. Niech b-boy’e nie ścierają za mocno łokci, a DJ’e niech nie zdzierają za dużo płyt. Choć ten rok dla rapu był bardzo dobry, to życzę wam i sobie, by kolejny – 2010 – był jeszcze grubszy. Wszystkiego hip-hopowego i szczęśliwego Nowego Rapu.

Tak to słyszę #3 [The Foreign Exchange - Leave It All Behind]

2009-12-18T23:46:00.030+01:00

The Foreign Exchange - jest to zespół, którego trzon stanowią Phonte Coleman – znany z amerykańskiej grupy „Little Brother” oraz holenderski producent Nicolay. Panowie nawiązali współpracę za pośrednictwem Internetu a podczas prac nad pierwszą płytą artyści nie spotkali się osobiście ani razu. Phonte i Nicolay wymieniali się trackami za pośrednictwem Globalnej sieci - stąd też wzięła się nazwa zespołu, która w dosłownym tłumaczeniu oznacza „wymiana zagraniczna”. Duet tworzy muzykę, która jest swoistą mieszanką rapu, soulu a także R’N’B. Jednym słowem – czarno. To tyle tytułem wstępu... W 2008 roku zespół wydał album zatytułowany „Leave It All Behind”, który ukazał się ich własnym sumptem i to do tego na winylku! Placek numerowany (posiadam płytę o numerze 0375). Całość opakowana w iście królewski sposób, którego nie powstydziłby się nawet najbardziej prestiżowy label. Okładka jest wykonana z grubego kartonu (aż do przesady), a całość jest rozkładana. Wewnątrz znajdują się teksty poszczególnych utworów oraz informacje dotyczące produkcji.

Na „Leave It All Behind” składa się trzynaście kawałków z czego dwa to remixy. Całość wyprodukowana przez Nicolay’a oraz „wyśpiewana” przez Phonte – tym razem panowie wspomogli się trzema zdolnymi wokalistkami: Darien Brockington, Yahzarah oraz Musinah. Przez co płyta niewątpliwie zyskała na melodyjności – nie mającej na szczęście nic wspólnego z jakimkolwiek kiczem. Jest to jeden z tych albumów, w którym słychać koncepcję i zamysł; album którego trzeba słuchać od początku do końca.

Płyta od strony muzycznej prezentuje się wyśmienicie, ciężko jest się do czegokolwiek przyczepić. Vibe który bije z podkładów wysmażonych przez pana Nicolay’a jest wręcz powalający. Choć po pierwszym przesłuchaniu odniosłem wrażenie, że poszczególne bity są aż nazbyt podobne i wręcz się zlewają, to po dalszym katowaniu LIAB – w zupełności zmieniłem zdanie. Występuje tutaj duża różnorodność muzyczna, oscylująca między wcześniej wymienionymi gatunkami – z tą różnicą, że na tej płycie odnajdziemy również elementy chill out’u. Nie są to typowe samplowane podkłady, większość partii jest zagrana. Bębny są delikatne, zrobione ze smakiem, niebanalne. W większości numery po prostu leniwie płyną – za wyjątkiem „If This Is Love” – gdzie perkusja jest nieco bardziej „szalona”. Dobrze spisali się również Nicky Buckingham oraz Muhsinah – którzy odpowiadają za remixy.

Phonte pokazał się na LIAB bardziej jako wokalista ani jeżeli raper. Większość numerów jest śpiewana - co wychodzi artyście całkiem dobrze. Potrafi zwinnie operować swoim głosem oraz wyciągać całkiem wysokie dźwięki; mimo, że całkiem dobrze radzi sobie on jako śpiewak, to zaproszenie wokalistek było bardzo dobrym pomysłem. Nadało to nieco polotu dziełu i niewątpliwie „ociepliło klimat” krążka. Jedyny kawałek, w którym Phonte pokazuje się bardziej jako raper to chyba „Something To Behold”. Artysta porusza tematy dotyczące osobistej sfery życia, stosunków międzyludzkich; przede wszystkim damsko-męskich. Jest bardzo miło i sympatycznie.

Jest to doskonały album do wieczornego odsłuchu, po ciężkim „zabieganym” dniu. Pozwala on oderwać się od rzeczywistości. Zwolnić, odpłynąć. Dobra płyta mająca swój klimat obok którego każdy wrażliwy słuchacz nie przejdzie obojętnie. Konserwatywni fani rapu zawiodą się, ponieważ – jak już wspominałem – samego rapu jest tutaj niewiele. Warto wspomnieć również, że „Leave It All Behind” w wersji CD jest wzbogacona o krążek zawierający same instrumentale – co jest dodatkowym atutem. Pozwala to na dostrzeżenie muzycznego geniuszu producenta. Polecam każdemu kto ma uszy i potrafi dostrzec „to coś”- co ciężko opisać słowami. Niżej jeden z klipów promujących album.

Nie byłbym oczywiście sobą, gdybym się nie pochwalił swoimi najnowszymi nabytkami. To tak:

„Pyskaty – Pysk w pysk” [CD]

„Mr Krime – Krime Story” [CD]

„Małpa – Kilka numerów o czymś” [CD]

„Bisz/Kosa – Idąc na żywioł EP” [CD]

„BiszOerKey – BalladyHymnyHity” [CD]

„Evidence – Layover EP” [LP]

„Święty – Tu wolno palić [LP]

„Kaliber44 – W 63 minuty dookoła świata” [MC]

„Wzgórze Ya-Pa 3 - Wzgórze Ya-Pa 3” [MC].

A Ty? Co miałeś z FiZyki?

2009-12-15T10:04:00.006+01:00

Mało się tu dzieje. Mało czasu mam. Jednak pragnę wszystkich poinformować iż wczoraj miała miejsce premiera albumu „FiZyka” – o którym pisałem wcześniej. Nie będę się tutaj rozpisywał, ponieważ wszelkie potrzebne informacje oraz możliwość pobrania materiału znajdziecie na TEJ STRONIE. Z mojej strony mogę tylko powiedzieć, że naprawdę warto sprawdzić, jeżeli ktos kocha prawdziwy klasyczny rap.

Druga wiadomość jest taka, że wczoraj o godzinie 20:00 w Radio Fabryka w ramach audycji „120 Minut Dookoła Vinyla” został przeprowadzony wywiad z Bertem. Panowie rozmawiali między innymi o płycie „Jazz, Kawa, Rap” oraz o hucznie zapowiadającej się „Bitwie O Gryfa”. Niestety nie miałem przyjemności uczestniczyć w tej rozmowie – mimo to Pan Bert dzielnie nadrabiał za nas dwóch. MP3 z zapisem audycji możecie ściągnąć STĄD. Zachęcam do słuchania owej audycji w każdy Poniedziałek od godziny 19:00.

Koncertowo

2009-11-19T22:01:00.005+01:00

Bert zagra także numery z "Jazz, Kawa, Rap". Zapraszam w jego imieniu wszystkich fanów dobrego rapu. Pragnę zaznaczyć, że zbieżność nazwy "Vinylove" jest przypadkowa.

Niedługo również "Bitwa O Gryfa" - więcej informacji już wkrótce.

PS. Ostatnio mało się tu dzieje, na ów przykry fakt składa się wiele czynników. Główny z nich to brak czasu. Czasami tak bywa.

Wyszperawszy #2

2009-10-26T23:21:00.009+01:00

Ostatnimi czasy mam napięty terminarz. Nie mam czasu nawet po czterech literach się podrapać. Cisną nas na uczelni niemiłosiernie. Dobra ale dosyć o szkole. Kilka drobnych spraw się nazbierało, które chciałbym zebrać w kolejnej części wdzięcznego cyklu „Wyszperawszy”.

Na pierwszy ogień „JuNouCast” czyli zbiór podcastów polecanych (czy jak kto woli) skompilowanych przez czołowych i (co ważne) cenionych przedstawicieli czarnej muzyki z „kraju nad Wisłą”. Wszystkie tracki dostępne oczywiście za darmo do ściągnięcia z TEJ strony. Wśród DJ’ów znalazły się takie ksywy jak: Kixnare, MentalCut czy Przaśnik. Polecam.

Kolejna wyszperana pozycja to „Printempo – Printempo”. No ale „co to” – ktoś mógłby nie bez kozery zapytać. Już śpieszę z wyjaśnieniami (choć w sumie sam mało wiem). Printempo to polski producent, który wydał album o tytule zbieżnym z jego pseudonimem. Jest to płyta na której znajdują się utwory instrumentalne. To stylistyka jaką możemy kojarzyć chociażby z solowych wydawnictw Noon’a. Jednak tutaj jest nieco bardziej mrocznie a same bity są (moim zdaniem) dużo bardziej rozbudowane. To już nie jest tylko techniczne budowanie bitów, to już pełnoprawne utwory muzyczne. Mnie ta płyta zmiażdżyła, po więcej informacji zapraszam na blog 77cuts, gdzie również można pobrać za darmo cały album. Nad wszystkim czuwa wydawnictwo „Estrada Nagrania” – także musi być grubo. Polecam i polecać będę.

Pragnę wspomnieć jeszcze, że już za parę chwil (to kwestia kilku dni raczej) ukaże się świetny album szczecińskiego duetu Filipo/Ziemak. Jak ktoś żyje rapem „złotych lat 90tych”; to na pewno ta pozycja jest dedykowana dla niego. Za gramofonami DJ Ace, brzmienie Meduz (SpontanStudio). Niżej wideo-zapowiedź. "A Ty co miałeś z Fizyki?"

Sprawa następna to pojawienie się ciekawego felietonu na łamach portalu tvn24.pl. Zachęcam do zapoznania się. Całość TUTAJ.

Na zakończenie wideo z zajawkowego „nawijania sobie”. Znacie tych panów?

Tak to słyszę #2 [Mayer Hawthorne - "A Strange Arrangement"]

2009-10-09T19:44:00.013+02:00

„A Strange Arrangement” - to tytuł solowego debiutu Mayer’a Hawthorne’a. Ale zaraz. Kto to ten Mayer? Mayer to bezapelacyjnie jedno z największych muzycznych odkryć tego roku! Tak można zacząć i skończyć wywód na temat jego osoby. Hawthorne jest amerykańskim muzykiem, gra na różnych instrumentach od paru ładnych lat. Podobno nigdy nie myślał o karierze „solowego śpiewaka”. Życie lubi zaskakiwać, bo oto ten sprawny „grajek” wydaje niemal całkowicie skomponowany przez siebie album i - co więcej – album ten staje się fenomenem na światową skalę. A Strange Arrangement to płyta o której można powiedzieć wiele. To muzyczny twór oscylujący wokół klasycznego Soulu. SA brzmi jakby była nagrana 30 lat temu (doskonałym przykładem może być chociażby „Let Me Know”), ale z zachowaniem dzisiejszych standardów.

Muzycznie jest bardzo przyjemnie, lekko, „ciepło”. Bity okraszone często energicznymi break’ami perkusyjnymi nie pozwalają zapomnieć o tym iż Pan Mayer jest mocno związany ze światem rapowym. Stricte rapowa jest w końcu wytwórnia w której wydane zostało jego solo. Stones Throw, chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. To marka sama w sobie. O jakość wydawnictw ST nie trzeba się martwić – artyści przez nich sygnowani to „pewniacy”. Tak było tym razem. Mayer zawojował świat i to bez większej promocji (z tego co zaobserwowałem).

Wracając do muzyki. Na "A Strange Arrangement"; Mayer to producent i wokalista. Muzyka jest spójna, bardzo klimatyczna a przede wszystkim chwytająca za serce (co wrażliwsze jednostki). Nie znajdziemy tutaj elektroniki, podkłady są bardzo klasyczne. Dużo partii jest dogrywanych (o czym można się przekonać czytając „credit’s” z tyłu okładki), jednak znajdziemy tutaj też całkiem sporo sampli. Jest skocznie, jest też i nieco wolniej, jednak zawsze bardzo klimatycznie i z niezwykłym wyczuciem. Ciężko mi wskazać faworyta - każdy podkład jest inny i na swój sposób bardzo dobry.

Tekstowo. Mayer mówi o miłości. Jednak nie jest to banalne śpiewanie w stylu „radiowa toplista, plastik i silikon”, tylko śpiewanie w pełnym tego słowa znaczeniu. Słowo „miłość” tyczy się tutaj różnych sfer życia, i często jest opisane w dość satyryczny sposób, momentami może nawet prosty, ale zawsze szczery i pozytywny. Jedenaście z pośród dwunastu numerów zostało napisane przez Hawthorne’a. Jeden track to cover. Mowa tu o „Maybe So, Maybe No”, do którego - swoją droga - powstał klip. Podobnie jak w sferze muzycznej tak i tekstowej ciężko mi wskazać faworyta tracklisty. Jest to tak specyficzny album, że należy go słuchać od początku do końca, wyszczególnianie pojedynczego numeru byłoby profanacją tego dzieła.

Grzechem byłoby nie wspomnieć o wydaniu "A Strange Arragement"! Sam posiadam jedynie winylową wersję, dlatego odniosę się jedynie do takowej. Album został wydany w grubym kartonowym pudełku, a na samej okładce widoczne są tłoczenia przypominające strukturę „skóry krokodyla”. Mała rzecz a cieszy. To nie wszystko! Można było również kupić singiel wytłoczony na 7” winylu w kształcie serca! Piękny gadżet, czuję dumę gdy spoglądam na swoją półkę z płytami hehe. Warto nadmienić iż do każdego egzemplarza „Strange Arrangement” dorzucany jest 4ro calowy winylek - wosk wielkości płyty kompaktowej. Podobno starsze gramofony mają problem z odtwarzaniem płyt o tak małych wymiarach.

Reasumując. Jestem psycho-fanem tego wydawnictwa i zdaję sobie sprawę iż moja recenzja nie jest obiektywna. Jest to jedna z najlepszych płyt jaką słyszałem w życiu i ścisła czołówka współczesnego Soulu. Stones Throw zapowiedziało już „zielony winyl” na którym znajdą się remixy tracków pochodzących z debiutu Mayera. Pozostaje czekać. Na zakończenie zachęcam wszystkich do sprawdzenia „seta” który został skompletowany przez Mayera. Hawthorne to również DJ.

„Miałem napisać to wczoraj, ale piszę dziś…”

2009-10-04T19:35:00.013+02:00

„Miałem napisać to wczoraj, ale piszę dziś...” – tekst Smarkiego świetnie pasuje do mojego obecnego stanu (że tak się pięknie wyrażę) „ducha”. Tak. Wszystko co przychodzi mi robić, kończy się na etapie planowania. W sumie grunt to dobry plan, jednak jest już gorzej gdy wszystko kończy się na samych „dobrych chęciach”. Zastanawiam się czym jest to spowodowane. Patrzę do lustra i pytam się typa: „Matej, co jest? Miałeś dziś zrobić bit, napisać coś, przeczytać dobrą książkę, zadzwonić do ludzi z którymi się dawno nie widziałeś!” Czy jestem leniwy? Jestem. Jestem cholernie leniwy. Ostatnio moje ulubione zajęcie to oglądanie „pierwszej telewizji informacyjnej w Polsce”. Patrzę na te zakazane gęby polityków i już mnie nawet one nie smucą. Ba! Nie śmieszą mnie nawet. Nie chce mi się z nich śmiać. Ale na miły Bóg, zostawmy politykę, szkoda nerwów i w ogóle.

Od dwóch tygodni dzielnie odwiedzam uczelnię. Serio - od dwóch tygodni. Taka uczelnia; zaczyna wcześniej i później kończy. Fajnie. Codziennie jadę biało-czerwonym autobusem (nie mam auta, szkoda mi kasy na takie rzeczy) jadę wśród szarego aczkolwiek barwnego w swej szarości tłumu. Jadąc autobusem można wiele dostrzec. Jestem twardzielem, żądnym przygód – dlatego jeżdżę komunikacją miejską. Mam uczelnię codziennie, codziennie wstaję, codziennie czekam na przystanku, codziennie jeżdżę autobusem. Mantra? Nic bardziej mylnego! W tym roku na uczelni doszło mi kilka bardzo ciekawych zajęć. Warto tutaj wspomnieć chociażby o basenie. Niby zwykły basen a cieszy. Cieszy szczególnie jak ktoś nie potrafi pływać. W sumie to mam z tym jakiś kompleks i albo mi przejdzie albo nauczę się pływać hehe. Drugim takim przedmiotem jest tzw. „Rysunek techniczny”. To jest dopiero masakra, niby przyjemnie jest sobie coś tam porysować (szczególnie u kolegi w zeszycie) jednak, przestaje to być śmieszne, gdy przychodzi zwykłemu śmiertelnikowi rysować czy tez pisać litery (popularnym pismem technicznym) na zwyczajnej białej kartce papieru. Na ostatnich zajęciach czułem się jak idiota gdy musiałem sobie szkicować linie pomocnicze, podczas gdy obok uśmiechał się do mnie arkusz kartek papieru milimetrowego. Szkoda, że ołówków jeszcze nam nie kazali strugać. Poza wymienionymi zajęciami doszły mi również ćwiczenia pod tytułem „Badania operacyjne” i nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt iż prowadzi je pan, który jest Rosjaninem i jego Polski daje wiele do życzenia. Swoją drogą; miły gość. Śmiesznie jest. Najlepsze jest chyba to, że wszystkie omówione przeze mnie zajęcia (basen, rysunek, badania) mam jednego dnia.

Wczoraj z Panem Ace’m odwiedziliśmy City Hall w celach czysto rozrywkowych. Lubię CH, to chyba jedyny lokal w Szczecinie, do którego zawsze chętnie się wybiorę. Dobra muzyka, świetne towarzystwo. Wczoraj (tj. 3.10.09) odbyła się wyjątkowa impreza. Było to relase-party mixtape’u „21Gram” zatytułowanego „City Tape vol 1”. Udało mi się zdobyć mixtape w wersji fizycznej. 21Gram to projekt tworzony przez czterech rezydentów klubu City Hall; DJ Twister, DJ Falcon, DJ Snack, DJ Wuulah. Bardzo przyjemna płyta, choć przyznam, że tracki serwowane przez DJ Wuulah’a nie specjalnie mi podeszły. Dobra impreza to była.

Mam ostatnio dużo zajęć, większość czasu pożera uczelnia i może to nie lenistwo a zmęczenie hamuje moje działania? Śmiała teza, ale chyba coś w tym jest. No nic, nie ma co pierdzielić, trzeba się spiąć, nie spinając się i wziąć się za muzykę, tym bardziej, że mam kilka pomysłów, co mnie bardzo cieszy, bo wraz z powrotem na uczelnię, zrzuciłem z siebie jarzmo marazmu i główka zaczęła pracować! Koniec wakacji ma jednak jakieś dobre strony. Taka prawda, gdy człowiek opierdziela się całe dnie to nic kreatywnego nie zrobi. Trzeba wyjść do ludzi a pomysły same przyjdą. Także powoli zabieram się za realizację swoich planów muzycznych, tym razem bez terminów i ciśnień. Musze tylko kupić nowy kabel do gramofonu.

PS. Ostatnio moja „kolekcja” wzbogaciła się o album Mayer’a Hawthorne’a – A Strange Arrangement [2xLP] i winyl „serce” zawierający: „Just Ain’t Gonna Work Out” i „When I Said Goodbye” [7”]. Jestem dumny! Album Pana Mayera to jedna z najlepszych rzeczy jaką w życiu słyszałem. Niedługo postaram się napisać coś więcej o tej pięknej płycie.

BLOW!

2009-09-17T14:46:00.005+02:00

Od kilku dni w Internecie hula klip promujący debiutancki album „Blow”. Blow to zespół którego trzon stanowi piękna wokalistka „Flow” oraz producent „Święty”. Przyznam się, że uwielbiam głos Pani Flow, i bardzo cenie muzykę Świętego, dlatego też bacznie obserwuję wszelkie doniesienia związane z ich debiutanckim krążkiem. Płyta wyjdzie nakładem niedawno powstałego labetu „Alkopoligamia”. A tak pisze sam wydawca o nadchodzącej produkcji:

Blow cały czas pracują nad płytą i, jak pokazują pierwszy oraz drugi singiel - "Co robić, co" będzie to duże wydarzenie dla wszystkich, którzy lubią dobrze skrojone piosenki, ale nie trawią banału z "lyst przebojów".

Full Crate

2009-09-16T18:04:00.002+02:00

Znalazłem w Internecie ciekawy kawałek holenderskiego producenta podpisującego się jako Full Crate. Numer nosi tytuł „She Was Fly”. Klip zrealizowany dosyć oryginalnie, a sam track jest niezwykle dobry - jakby oderwany od rzeczywistości, muzycznie bardzo przyjemnie i „ze smakiem”. Nie wiem, czy singiel ten zapowiada coś większego, mimo wszystko – polecam. Tutaj jego MySpace.

Szczecinski klimatowy album na wosku!

2009-09-13T10:08:00.009+02:00

Od rana mam dobry nastrój - dostałem radosną nowinę od mojego serdecznego przyjaciela DJ Ace’a. Oznajmił mi on iż będzie szczeciński klimatowy album na wosku. Cóż, sprawdziłem podany przez niego link z zapowiedzią płyty, następnie inne filmiki promujące singlowe kawałki, potem myspace, i przyznam, że faktycznie klimatowy.

Bardzo dobra inicjatywa, oby więcej takich w Szczecinie, dobrze, że są ludzie którzy mają w sobie tyle odwagi by wydać swoją muzykę na winylku. Jeżeli dobrze się zorientowałem, to będzie to płyta producencka pochodzącego ze Szczecinka „Man Of Few Words” a album będzie nosił tytuł „Go Behind my Sounds”. Autor obecnie mieszka w Szczecinie, nie będę pisał nic więcej, niech sam przedstawi wam szczegóły dotyczące produkcji:

Płytę można zamawiać, pisząc na MySpace lub też bezpośrednio droga mailową na: plytaproducencka@tlen.pl
Koszt to jedyne 40 zł (+ wysyłka).

Tak to słyszę. #1 [KERO-ONE "Early Believers"]

2009-09-12T15:22:00.011+02:00

Jak pisałem wcześniej; stałem się szczęśliwym posiadaczem najnowszego dzieła pana znanego jako „KERO-ONE”. „Early Believers” – bo tak nazywa się jego najnowsze LP, to jego drugi solowy album, wydany 3 lata po oficjalnym debiucie. Gościnnie na albumie pojawią się takie osobistości jak Ohmega Watts czy też Ben Westbeech. Na „Early Believers” natchnąłem się stosunkowo niedawno. Usłyszałem singlowy kawałek „Keep Pushin’” który oczarował mnie swoją lekkością, i choć płyta miała premierę już w kwietniu tego roku, to dopiero teraz miałem przyjemność w całości ją usłyszeć.

Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że będzie to moja pierwsza recenzja, która otworzy nowy cykl w którym postaram się pisać o płytach, które zrobiły na mnie jakieś wrażenie (pozytywne lub negatywne). Ważna zasada: będą to jedynie albumy które znajdują się w mojej płytotece (ahh jak to dumnie brzmi!), także nie koniecznie będą to „gorące nowości”. Kolejna zasada: nie będę wystawiał żadnych jakoś wyskalowanych ocen. Postaram się pisać wyłącznie o płytach które mam w formie mierzonej w calach - czyli na winylu. To chyba tyle w gwoli wstępu.

KERO-ONE to DJ, producent i raper w jednej osobie. Mogłoby się wydawać; stosując popularna maksymę: „jak coś jest do wszystkiego to jest do niczego”. Nie w tym przypadku. KERO, na „Early Believers” jawi się przede wszystkim jako producent i raper, jest autorem aż 10 spośród 12 podkładów.

Muzycznie EB to twór wyważony, niezwykle wysmakowany. Znajdziemy tutaj mocne samplowane bity jak „Welcome To The Bay”, „This Life Ain’t Mine” czy komponowane od podstaw - jak wcześniej wspomniane „Kepp Pushin’”. Bity choć nie są jakimiś banger’ami to kiwają głową. Strasznie ucieszyła mnie obecność licznych break’ów perkusyjnych które nawiązują do klasycznych podkładów. Przeważającym instrumentem jest tutaj gitara, która jest wszechobecna, i to ona w głównej mierze dodaje polotu i lekkości. Choć sam nie jestem zwolennikiem gitar, to przyznam, że tutaj brzmią bardzo przekonująco. Jak już pisałem; muzyka jest lekka, energiczna, ale nie brak też momentów z mocniejszym uderzeniem jak chociażby genialny podkład w „Lets Just Be Friends”. Brzmienie EB jest „ciepłe”, i to jest także potężna zaletą tego albumu, ponieważ przy innym masteringu płyta mogłaby nie mieć takiej głębi jaką de facto ma.

Rap. Choć KERO-ONE nie zabija swoim flow, to płynie. Płynie w swoim tempie, luźno, to czuć i (co ważne) ten luz udziela się słuchaczowi. Na tę chwilę jest to rap jaki najbardziej cenie w dzisiejszym świecie raperów którzy poza „techniką” i „morderczym flow” nie widzą nic. Raper porusza tematy różne i mogłoby się wydawać banalne, jednak dotyczące każdego. Mamy tu trochę o przyjaźni, o muzyce, o miłości, przyszłości, życiu i przeznaczeniu. Wszystko opowiedziane energicznie bez przerw na „zamułę”. Goście również świetnie się spisali, pięknie uzupełniając materiał.

„Early Believers” to album spójny, łączący nowoczesną aczkolwiek delikatną elektronikę z klasycznymi samplami czy też całymi loopami perkusyjnymi, które podkreślają hip-hop’owy charakter produkcji. Muzyka wręcz „pulsuje” nie pozwalając słuchaczowi na nudę. EB to jedna z tych płyt, którą najlepiej słucha się latem, jednak i na jesień jest to świetna pozycja, rzucająca nieco słońca podczas ponurych, pochmurnych dni. Minusy? Ciężko jest mi się dopatrzeć, na siłę nie będę wymyślał. Serdecznie polecam wszystkim fanom dobrej muzyki – płyta dla każdego kto ceni dobre brzmienie. Niżej prezentuję teledysk do „Keep Pushin’”.

Mayer Hawthorne Barbershop Quartet

2009-09-09T15:34:00.003+02:00

W oczekiwaniu na solowy album pana Mayer'a, w ramach zabicia czasu postanowiłem zgłębić moją wiedzę na temat jego twórczości i natchnąłem się na to oto wideo:

Klimat jest!
PS. "Odświeżyłem" nieco MySpace'a swojego wspaniałego by był on jeszcze wspanialszy hehe. Dodałem kilka fotek, które to z Całym "pykaliśmy" w przerwach między kolejnymi "kolejkami" w ostatni Poniedziałek. A może Wtorek?

"Jestem" Pyskatego.

2009-09-05T17:07:00.008+02:00

Dziś premierę ma singiel Pyskatego. „Jestem” – to zapowiedź jego pierwszej solowej płyty zatytułowanej „Pysk w pysk”. Sam numer jest świetny i choć nie jestem zwolennikiem tego typu bitów, to chyba podkład w „innym” klimacie nie pasowałby do tego o czym i jak nawija Pyskaty. A nawija bardzo konkretnie; moim zdaniem pod względem flow to ścisła czołówka tego kraju. Dodam, iż producentem bitu jest Henson. Mam nadzieję, że tym razem jest to jego autorski podkład. Czekam na album Pyskatego, po legalnym debiucie na „Skazanych Na Sukcezz” bardzo cenię tego rapera.

Gorący Wrzesień!

2009-09-02T21:10:00.003+02:00

Uff. 9.09.09 to magiczna data, i nie chodzi o nagromadzenie dziewiątek. To dzień w którym odbędzie się kilka premier płytowych, między innymi „Onar – Jeden Na Milion”, długo oczekiwany legalny debiut Tetrisa ("Dwuznacznie") a także album chyba nikomu nie znanemu bliżej Mayer Hawthorne. Pan Mayer to muzyk amerykańskiego pochodzenia, który wydaje właśnie swój album w bardzo cenionej i prestiżowej wytwórni „Stones Throw”. Ale dlaczego o nim w ogóle wspominam? Ponieważ jego album będzie dostępny w naszym kraju za pośrednictwem Asfalt Shop’u! „A Strange Arrangment” – bo taki tytuł nosi opisywana produkcja będzie dostępna w wersji winylowej! Jak na razie w asfaltowym sklepie możemy nabyć dwa single promujące album ("Just Ain't Gonna Work Out", "Maybe So, Maybe No") które zrobiły na mnie duże wrażenie. Oczywiście obydwa single występują na winylu, z czego jeden w bardzo oryginalnej formie! W jakiej? Sprawdźcie sami. Niżej zamieszczam dwa klipy promujące płytę.

Wracając do naszych rodzimych muzyków - jeżeli chodzi o Onara, to nie spodziewam się wiele (sama tracklista już mnie odpycha), co do Teta, to jestem ciekaw, choć nie liczę na bombę (mam nadzieję, że się mylę). Mayer? Najbardziej liczę na ten tytuł. Na pewno kupię! Warto dodać iż dzień wcześniej (8.09.09) premierę ma drugie solo Numera („Ludzie, Maszyny, Słowa") a już 10.09 premiera dosyć niespodziewanego „NOTE2” autorstwa Tedego. Pytanie, czy daty premier solowych albumów panów z WFD są celowo zaplanowane przed i po premierze płyty Onara? Ciężko powiedzieć. Jedno jest pewne - Wrzesień będzie gorący!

Karma Atchykah - wideo!

2009-09-02T20:01:00.005+02:00

"Dziś premierę swą ma video Karma Atchykah (znany z gościnnego udziału na płycie Ortegi "Lavorama").
Klip promuje street album artysty "Karmapolitain".

Produkcja : Sixteen Pads Films."

Tak, warto sprawdzić klip. Przedstawia on nam 3 numery z nadchodzącej płyty. Jak zwykle ekipa Sixteen Pads Films spisała się na medal. Od razu widać, że to wyszło spod ich rąk. Klimat jest!

A Ty? Z czego samplujesz?

2009-08-23T18:50:00.009+02:00

Taka mała dygresja.

źródło: demotywatory.pl

"Siódmy Dzień" (remix)

2009-08-23T10:13:00.015+02:00

Jako, że dziś jest Niedziela - "siódmy dzień"; to postanowiłem opublikować pewien numer. Do rzeczy...

Na moim MySpace do odsłuchania remix utworu „Siódmy Dzień” Mroka (w wersji "na bicie Matej"). Jeżeli ktoś nie lubi odsłuchiwać z MySpace lub (ewentualnie) zajarał się numerem w mojej interpretacji, to może go sobie pobrać.

Wyszperawszy... #1

2009-08-19T15:01:00.007+02:00

Ostatnio dużo czytam. Serio. Czytam mimo wakacji hehe. Jakoś wzięło mnie na szperanie w czeluściach internetowych serwisów o tematyce różnej, ale zawsze interesującej (przynajmniej z mojego punktu widzenia : )). Dużo czytam, dużo oglądam a jeszcze więcej słucham. Taki sobie obrałem cel. To takie wakacyjne nadrabianie zaległości.

Postanowiłem podzielić się tym co udało mi się znaleźć. „Wyszperawszy...” czas zacząć. Dziś taki „miszmasz” choć z mocnym naciskiem na tematykę związaną z rosnącym zainteresowaniem płytami winylowymi - w sensie masowym. Czy analogowa płyta ma szansę "się przebić" w erze iPod'ów? Ja myślę, że tak.

Poszczególne filmiki chyba nie potrzebują komentarza. Tytuły mówią same za siebie. Miłego oglądania.

Na koniec Paul Mawhinney czyli mistrz Twojego mistrza w dziedzinie kolekcjnowania czarnych krążków i szeroko pojętego digging'u. Gość ma w swojej kolekcji ponad 2 000 000 czarnych krążków. Tak 6 zer. Tutaj trochę o jego kolekcji oraz wypowiedź na temat wyższości wosku nad CD czy mp3.

Po obejrzeniu powyższych filmików, zachęcam wszystkich do zapoznania się z niezwykle interesującym artykułem na temat samplingu autorstwa Kamila Antosiewicza. 5!

Przyżyj to jeszcze raz!

2009-08-09T13:55:00.009+02:00

Wczoraj odbył się wywiad z duetem Bert/Matej, przeprowadzony przez Aśkę Tyszkiewicz w ramach audycji WuDoo w Radio Szczecin. Cóż. Młody junaku, dziarska fruźko – jeżeli nie mieliście możliwości odsłuchać audycji, lub też podobało wam się nasze gadanie, to możecie przeżyć to jeszcze raz! Całą rozmowę możecie pobrać.

Bert/Matej w Radio Szczecin!

2009-08-06T10:51:00.005+02:00

Miło mi poinformować iż podczas najbliższej audycji magazynu WuDoo w Radio Szczecin zostanie przeprowadzona rozmowa z duetem Bert/Matej! W wywiadzie wezmą też udział równie barwne postacie jakimi są DJ Ace oraz Meduz.

Radia można słuchać na częstotliwości 92.00 MHz (Szczecin i okolice) lub za pośrednictwem Internetu. Serdecznie wszystkich zapraszamy przed odbiorniki w Sobotę (8.08) od godziny 20:00.

Obczyzna a ojczyzna.

2009-08-03T15:25:00.007+02:00

Przez jedenaście dni lipca przebywałem wraz z rodziną we Włoszech. Cóż wiele widziałem, każdy dzień był po brzegi wypełniony atrakcjami. Oczywiście najwięcej zobaczyłem w Rzymie, piękne miasto, które ciągle żyje. Nie ważne czy jest to upalny dzień czy gorąca noc, zawsze wszędzie jest pełno ludzi i jeszcze więcej skuterów. Swoja drogą ciekawe jest to, że wszyscy jeżdżą tam „jak chcą” nie respektując żadnych przepisów ruchu drogowego. Znak „Stop” w ogóle jest traktowany jakby go nie było a „Zakaz wjazdu” jest dokładnie odwrotnie rozumiany. Mimo wszystko jest tam dużo większa kultura jazdy niż u nas. Ostatnio ktoś mi powiedział, że przepisów można się nauczyć, można ich przestrzegać; ale kultury jest ciężko się nauczyć. Cóż - to prawda. Noo ale do czego zmierzam i w ogóle po co o tym piszę?

Generalnie zadziwiło mnie pozytywne podejście do życia ludzi których tam spotkałem. To niesamowite i niezwykle budujące gdy widzi się uśmiechniętych ludzi dookoła. Uśmiech? Czy to kwestia tego, że tam ciągle świeco słońce? Chyba nie. Nikt tam się nie przejmuje klasycznym już u nas „a co ludzie powiedzą”; tam takie hasło nie istnieje. Każdy robi to co mu się podoba, oczywiście w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Co prawda ja – jako Polak podchodziłem do niektórych rzeczy nieco sceptycznie. Tak. Panie nie grzeszą tam urodą a panowie są nieco zniewieściali. Taki styl widocznie tam panuje, i to jedyne z czym nie mogłem się oswoić hehe. Jednak w czym tkwi problem narodu polskiego? Kiedyś ktoś powiedział: „Nasz Naród jest piękny, tylko Ludzie są ch**owi”. Niestety to prawda. Jesteśmy strasznie zakompleksionym narodem. Wystarczy przejść się ulicą i widać, że „każdy ma tutaj jakąś misję” jak to ujął Ace. Taka prawda, ludzie są zabiegani, zamyśleni, z masą problemów na głowie. Jasne. Nie jest łatwo a może nawet czasami bywa ciężko, jednak sam po sobie widzę, że część problemów które mam - stwarzam sobie sam; nie wiedzieć czemu w sumie. W niczym to nie pomaga. Sami tworzymy sobie w głowach jakieś sztuczne granice. Dlatego apeluję Narodzie mój ukochany! Podnieś głowę i zamiast w ziemię, patrz w niebo! Bądźmy dumni z tego, że jesteśmy zdrowi, że żyjemy w wolnym kraju ze wspaniałą historią i tradycjami. Zacznijmy cieszyć się z „małych” rzeczy. Uśmiechajmy się częściej. Największym naszym problemem jest wszechobecna zawiść; gdy przysłowiowemu Kowalskiemu wiedzie się lepiej. Trzeba się tego wyzbyć, strasznie dużo przez to tracimy... Dobra nie wiem skąd u mnie taki moralizator. Musiałem to napisać.

Wracając do Rzymu. Poza wspaniałymi zabytkami i mentalnością ludzi dostrzegłem tam również wszechobecny hip-hop. Chociażby b-boy’e tańczący na kartonach pod samym Colloseum. Oczywiście nie tylko zabytki architektoniczne mnie interesowały jak to ujął Ostry na Jazzurekcji „Pi***ol zabytki, mnie znajdziesz na winylach” – poszukiwałem antykwariatów. Nie było łatwo, jednak w końcu znalazłem, niestety nie było możliwości odsłuchu żadnej płyty a i ojro miałem mało, to mogłem sobie pozwolić jedynie na tzw. pewniaka. Kupiłem album po prostu jako kolejny do kolekcji, choć wchodziłem do sklepu z przeświadczeniem, żeby znaleźć coś do samplingu. Kupiłem Cool & The Gang „Something Special” (1LP). Bardzo dobry zakup; mam chociaż przy czym się wyluzować wieczorami : ).

Ok. Napisałem o tym; o czym chciałem. Podsumowując, było świetnie choć w Polsce najlepiej się czuję i nie chciałbym nigdy się stąd wyprowadzić; bo mimo naszych wad, jest tutaj coś, czego próżno szukać w innych krajach. Ciężko to opisać słowami, każdy to uczuje inaczej.

Outline Colour Festival!

2009-08-02T22:11:00.004+02:00

Miasto Łódź kolejny raz podejmuje się organizacji międzynarodowego festiwalu graffiti. Outline Colour Festival – bo tak nazywa się owa impreza – obejmować będzie koncerty takich artystów jak: WFD, NTK, Familia HP, O.S.T.R., Zeus, Skill Mega, Junior Stress, Green, Koncept Jeru The Damaja oraz M.O.P.! Poza koncertami, organizatorzy zapowiadają również inne imprezy dla miłośników czarnej muzyki. Cóż, mogę powiedzieć tylko tyle, że sam byłem uczestnikiem OCF i była to chyba najlepsza impreza hip-hopowa w roku 2008.

Tegoroczna edycja zawita do Łodzi już po raz ósmy. Festiwal odbędzie się w dniach 1-6.09. Cóż, jak ktoś nie będzie miał okazji uderzyć na Hip-Hop Kemp to niech chociaż odwiedzi ŁDZ; tym bardziej, że OCF to impreza całkowicie darmowa. Niżej plakat.

Nowe nabytki albumowe #1.

2009-07-30T01:27:00.005+02:00

We wtorek (tj. 28.07) odwiedził mnie Pan kurier i teraz mogę się pochwalić tym co mi przyniósł hehe.

Ortega Cartel "Nic się nie dzieje” (CD)
Zeus "Co nie ma sobie równych (CD)
O.S.T.R. "O.C.B." (2LP)
Afront "Coraz gorzej" (1LP)
Noon "Gry studyjne" EP (CD)
Baatin "Marvelous Magic" (1LP)
Płomień81 „To są nasze dni” (CD)

Z mojej wyprawy do Włoch przywiozłem sobie natomiast wosk Cool & The Gang „Something Special” (1LP). To chyba tyle.
W piątek wyruszam z wesołą ekipą DJejsko-producencko-relizacyjno-Adową i będziemy rozmawiać o sprawach bieżących i ludziach pijąc przy tym drogie alkohole i budując zamki z piasku. Jak wrócę to naskrobię coś więcej; będąc we Włoszech poczyniłem pewne obserwacje którymi chciałbym się podzielić. aj.

Jacek - Charaktery EP

2009-07-20T17:24:00.003+02:00

„Charaktery” – to epka na którą składa się 5 numerów. Wokalnie udziela się Jacek a za bity odpowiadają Matej oraz Ziemak. Zachęcam do sprawdzenia albumu.

Hip Hop Lives!

2009-07-16T00:03:00.006+02:00

Joł joł. Mam wakacje. To piękny okres w życiu każdego człowieka. Czas ogarnięcia pewnych rzeczy które od dawna gdzieś tam zalegają. W moim wypadku lista takich spraw jest niezwykle rozległa, nie wiem czy uda mi się ją „rozpykać” w ciągu tych 3ch miesięcy wakacji, jednak liczę iż kilka najważniejszych „misji” zostanie wypełnionych. Jednym z celów które sobie postawiłem na te wakacje, to tzw. „nadrobienie zaległości z hip-hop’u”. Jestem ’89 i nie trudno się domyśleć, że „oldskul” to pojęcie względne i dla mnie znaczy co innego iż dla kolesia z pokolenia chociażby KRS-One’a. W sumie nie przez przypadek przytaczam ksywkę tego pana, no ale o tym później.

Pewnego dnia zawitałem do znajomego kolegi Artura aka DJ Ace aka iNieJestSmutno. Jak zwykle gadaliśmy o rapie, woskach gołębiach i ludziach. Tak; nasze rozmowy to zazwyczaj grubsze rozkminy. No ale do sedna. Otóż pan Artur w pewnym momencie sięgnął po magiczny karton w którym znajdowały się różne płyty, kasety itp. Wyciągnął kilka płyt, rzucając proste „musisz to obejrzeć”; pomyślałem „spoko”. Tytuły niektórych filmów przewijały mi się już kilka razy w różnych klasycznych numerach rapowych. Oto kilka z nich: „Style Wars”, „Freshest Kids”, „Krush Groove”, „Rythe & Reason”, „Freestyle: Art Of Rythme”, “HipHop Legends”, “Deep Crates 2”, “DMC 2002”, “Buil To Scratch”, “Scratch: The Way I Live”, “Beat Street” I w końcu znany wszystkim dobrze “Wild Style”. Wcześniej widziałem jedynie “Scratch”; jednak dopiero te filmy wywarły na mnie tak niesamowite wrażenie iż uświadomiłem sobie jak mało wiem o pięknej kulturze jaką jest “Hip-Hop”.

Przyznam się, że nie wiedziałem co oznacza data 12.11.1973 (tych, którzy ciągle nie wiedzą odsyłam do filmu „Hip-Hop Legends”). Wiadomo, wiem czym jest Bronx dla hiphop’u, kto to DJ Kool Herc czy Africa Bombaataa; jednak nie zdawałem sobie sprawy jak dużo wnieśli oni do kultury 4 elementów. Zupełnie inaczej patrzę na Hip-Hop, choć myślałem, że mam już wyrobione o nim zdanie. Zacząłem dostrzegać ponadczasowość i siłę tego zjawiska jeszcze bardziej niż wcześniej.

Hip-Hop powstał by nieść radość, uśmiech, szerzyć pokój, wolność, równość i braterstwo. To kultura oparta na współzawodnictwie, dająca pozytywnego kopa energii i motywację do działań. I nie ważne czy ktoś jest czarny czy biały, czy rapuje, maluje tańczy, czy siedzi za deckami. Zawsze nieodłącznym elementem hh było współzawodnictwo. W pewnym pierwotne wartości niesione przez tę kulturę zostały zepchnięte gdzieś na bok. Jak zwykle wszystko rozbiło się o pieniądze. Wielkie koncerny (przede wszystkim) muzyczne widziały w rapie możliwość zysku i kiedy to wszystko nagle stało się modne to każdy słuchał rapu, tańczył, malował czy robił bity. „Jesteśmy tu od zawsze, tylko kochają nas bardziej / Za co? Za Hip-Hop. Czemu? Bo modny” – Jak nawijał O.S.T.R. Media przedstawiły hip-hop w zupełnie innych barwach; przez co do dziś jest on kojarzony z gangami, złotem, drogimi zegarkami, autami, alkoholem, narkotykami czy plastikowymi paniami tańczącymi nie wiadomo co. Generalnie zło w najgorszym wydaniu, prosta muzyka dla prostaków. Niestety pewne stereotypy się utarły, widzę to patrząc chociażby po swoich znajomych (tych nie rapowych, choć i niektórzy rapowi mają błędne pojęcie o hiphop’ie). Nie raz słyszę docinki na temat rapu czy graffiti. Obecnie przestało mnie to interesować, kiedyś wczuwałem się, chciałem wszystkich nawracać. Dziś – olewam to; choć przyznam, że czasami mam ochotę strzelić w ryj jednemu czy drugiemu za głupawą gatkę.

Hip-Hop był wszędzie, od gazet, głupawych reklam jakiś soczków czy zabawek aż po kampanie polityczne. Media jak pijawki, wyssały to co mogły wyssać. Zresztą tak jest zawsze. Cała ta komercjalizacja miała swój kulminacyjny punkt w roku 2006 (moim zdaniem) kiedy to Nas nagrał numer „Hip-Hop Is Dead”, zobrazowany niezwykle ciekawym klipem. Prawdziwy hip hop umarł, ale tylko na chwilę by odrodzić się w miejscu w którym to wszystko się zaczęło - w podziemiu.

Hmm a może prawdziwy hip-hop niegdy nie wyszedł z podziemia? Różnie można na to patrzeć, no ale to taka mała dygresja. Uważam iż obecnie hh zatoczył pełne koło i znów żyje swoim rytmem właśnie w podziemiu.

Cieszy mnie to niezmiernie, ponieważ odpadła masa przypadkowych ludzi a zostały osoby które to naprawdę kochają. No ale skupmy się na muzyce, bo to ten element najdotkliwiej został dotknięty przez zjawisko komercji. Dziś w podziemiu wychodzi wiele wyśmienitych albumów; jakby nie patrzeć na chwilę obecną większość dobrych płyt wywodzi się właśnie z underground’u. To jest piękne kiedy dany producent, DJ czy raper może bez skrępowania robić muzykę jaka mu się podoba; nie oglądając się na innych może tworzyć to co dyktuje mu serce. Z całego tego boom’u hiphop wyszedł nieco dojrzalszy. Dojrzalsi o pewne doświadczenia są również ludzie którzy go tworzą. To słychać. Życzę tej kulturze aby na zawsze pozostała w podziemiu, bo tam jest jej miejsce. Rap (chociażby) to muzyka od ludzi dla ludzi. Wszelkie pośrednictwo jest tutaj zbędne. Dobrze, że hh zszedł z tabloidów, przynajmniej nie trące nerwów widząc ludzi których szanuje obok jakiegoś Feel’a czy Dody. Kolejnym dowodem na to iż jest coraz lepiej, jest wracająca popularność płyt winylowych, które nieodzownie kojarzą się z czarną muzyką. Będzie tylko lepiej.

Respekt jak przeczytałeś/przeczytałaś całość : ). Przepraszam za mój chaotyczny styl oraz grafomanię, napisałem to pod wpływem chwili. 5!

PS. Tutaj wideo wspomnianego wcześniej KRS-One – „Hip-Hop Lives” (ft. Marley Marl). Jest to numer z 2007 roku, czyli powstały w rok po opisanym wyżej numerze Nas’a. Jeżeli taki ktoś jak KRS-One uważa, że Hip-Hop żyje, to musi coś w tym być! : )

Jest upał

2009-07-15T16:17:00.002+02:00

Jest ciepło. Jest upalnie i w ogóle tak gorąco, że nie wiem gdzie się schować. Jak to zwykle bywa o tej porze roku; wszędzie jest chłodniej niż w moim pokoju; a mimo wszystko jakaś nie opisana siła każe mi tu siedzieć i słuchać rapu. Grunt, że dobrego.

Wczoraj był wesoły dzień i nawet nie było przez chwilę smutno! Już o 11 uderzyłem do 4DJ’a by zakupić najnowszy wosk Twistera (Bangers On The Breaks vol. 2). Noo aa, że był też volumin 1, to tego tez nabyłem. Pierwszy znam już dosyć dobrze, z drugim muszę się osłuchać. Jako, że zarówno muzyka i wokale są mi znane; to pozostaje mi jedynie oswoić się z ich nowa formą. Tak. Bangers… to nic innego jak swoiste blendy. Najciekawsze jest to, że mimo iż nie trawię tych wszystkich popowych hitów z radia i w ogóle gówno one mnie obchodzą, to w wykonaniu Twistera, nawet Timberlake’a da się słuchać. Cóż, przesłucham dokładniej – napisze coś więcej. Póki co – jaram się!

Jutro Czwartek, czyli 1600 km przede mną; a wszystko po to by zwiedzić antykwariaty mieszczące się w Rzymie… no dobra na Plac Świętego Piotra też się udam; zbić 5 16stemu. Co tu dużo mówić, nigdy nie byłem we Włoszech i cieszy mnie niezmiernie ta wycieczka. Biorę ze sobą parę książek i dużo jeszcze lepszej muzyki. Niestety w mp3 bo igła skacze podczas jazdy autem. Swoją droga powinni cos z tym zrobić.

Aaa byłbym zapomniał, w najnowszym numerze Magazynu Hip-Hop znajdziecie reklamę albumu „Jazz, Kawa, Rap”. Przyzna, że to fajne uczucie, stanąć z gazetą w Empiku i zobaczyć informację o własnej płycie. Spadam oglądać „Freshest Kids” 5!

Born in the USA

2009-07-14T18:30:00.003+02:00

Born in the USA - krótka historia płyty winylowej

21 sierpnia - 13 września / Rezerwat Winyli, ul. Miodowa 23/1 Kraków
Czas trwania: ok 20 min.

Zapętlona prezentacja multimedialna pokazująca w formie slajdów i krótkich klipów z podkładem muzycznym historię powstania płyty winylowej: jej rozwój i wpływ na styl życia w USA oraz jej funkcjonowanie w polskich realiach. Całość przeplatana faktami i anegdotami związanymi z płytą winylową oraz rynkiem muzycznym. W trakcie prezentacji będą pokazywane ważne, ciekawe i wyjątkowe okładki płyt winylowych.

// źródło: www.rezerwatwinyli.pl

Cóż. Piękna sprawa; polecam każdemu kto choć trochę interesuje się muzyką i dobrym brzmieniem z wosku.

Boogie Brain.

2009-07-07T00:46:00.000+02:00

17.07.2009 (piątek)
TEATR LETNI
start: 20:00
koniec: 4:00

* » SABBIA (ROS) & J. MAZURKIEWICZ LIVE
* » EASTWEST ROCKERS
* » ROBERT OWENS
* » INNER CITY DWELLERS
* » JAZZANOVA
* » SCRATCH PERVERTS

18.07.2009 (sobota)
PARK KASPROWICZA
start: 14:00
koniec: 19:30

* MIEJSKI PIKNIK MUZYCZNY - prezentacja twórczości lokalnych didżejów, którzy przez całe popołudnie zapewnią odpowiednią dawkę dobrej zabawy.

18.07.2009 (sobota)
TEATR LETNI
start: 20:00
koniec: 4:00
o » ROBERT BUSHA FEAT. EVA NAVROT
o » TYMAŃSKI YASS ENSEMBLE
o » PROSUMER & MURAT TEPELI FEAT. ELIF BICER
o » ROY AYERS
o » DJ STORM & MC RAGE
o » COKI & SGT POKES

Dobra impreza się szykuje. W ogóle miło, że cokolwiek w Szczecinie się dzieje (w tym pięknym mieście to rzadkość). Ciekaw jestem jak organizatorzy to ogarną.

Wakacje!

2009-07-06T23:42:00.002+02:00

Haa, wakacje można śmiało uznać za rozpoczęte. Tak! Za oknem piękna pogoda, trawnik rozrasta się na dobre (to akurat nie jest dobra nowina), i rozpoczął się sezon grillowy (czytaj: codziennie chodzę pijany). Cóż, robię nic, ale chyba mi się należy! Hmmm… ale zaraz zaraz w sumie to nie jest do końca tak, że nic nie robię – a jak już czymś się zajmuję, to jest to picie. W żadnym wypadku!
Wczoraj byłem u znajomego po winyle, w sobotę inny koleś pożyczył mi parę wosków, także jest z czego ciąć i robić dobry rap. Pierwsze efekty już widać, bo oto ja, po długiej przerwie sieknąłem bit. Bit który mogę spokojnie uznać za dobry. Głowa się buja i buzia się cieszy. Czegoż więcej potrzeba? Jeszcze nie wiem jak potoczą się dalsze losy tego bitu, noo ale na pewno nie będzie długo leżał.

Jakby tego było mało, to już w najbliższy piątek wybieram się po kolejną partię czarnych płyt. Tym razem jedziemy na Berlin. Nie znam zbyt dobrze niemieckiego, no ale liczę iż „muzyka jest językiem wszechświata”.

Warto dodać iż stałem się szczęśliwym posiadaczem wosku 7” – JuNouMi z kawałkami „Młoda Fokka” oraz „Rewolucja”. Wykonawców nie muszę chyba przytaczać. Wiadomo o kim mowa.
Jeżeli chodzi o to czego ostatnio słucham; to nie będę oryginalny, oczywiście nowa Ortega oraz nowy Drumz. Z tym, że Ortega w ciągu dnia, natomiast Pan Daniel już po zmroku hehe.

Teraz ciekawostka przyrodnicza. Otóż Dziwnówek wychodzi na przeciw oczekiwaniom rodziców i postanawia „hip-hop” zaszczepić ich pociechom. Tak tak, jedyne takie miejsce w którym tętni zajawka i na bank w tle lecą jakieś klasyki. Jesteś prawilnym hip-hopowcem? Masz dzieciaka? Sprawdź to!

Bert/Matej - Jazz, Kawa, Rap EP

2009-07-05T15:56:00.040+02:00

Na 32 minutowym materiale znajdziecie mocno liryczne teksty pozbawione typowych opowieści, o blokach czy policji. Teksty pełne są refleksji, emocji i osobistych przemyśleń. Wszystko to połączone z muzyką opartą na samplach z lat 70 i 80-tych z lekką domieszką elektroniki tworzy niepowtarzalny klimat. Gościnnie na albumie udzielił się Roka, a skreczami zajął się DJ Ace. Za brzmienie odpowiada Meduz. Okładkę sieknął NoNaMe.

<a href="http://matej.bandcamp.com/album/jazz-kawa-rap">Bez przesadnej ilości... by Matej</a> 1. Bez Przesadnej Ilości... (skrecze DJ Ace)
<a href="http://matej.bandcamp.com/track/noc-miliona-burz">Noc miliona burz by Matej</a> 2. Noc Miliona Burz (skrecze DJ Ace)
<a href="http://matej.bandcamp.com/track/carpe-diem">Carpe Diem by Matej</a> 3. Carpe Diem
<a href="http://matej.bandcamp.com/track/szukam-poet-w">Szukam Poetów by Matej</a> 4. Szukam Poetów
<a href="http://matej.bandcamp.com/track/kolejny-raz">Kolejny raz by Matej</a> 5. Kolejny Raz (skrecze DJ Ace, g. Roka)
<a href="http://matej.bandcamp.com/track/pami">Pamięć by Matej</a> 6. Pamięć
<a href="http://matej.bandcamp.com/track/po-kosztach-dni">Po Kosztach Dni by Matej</a> 7. Po Kosztach Dni
<a href="http://matej.bandcamp.com/track/by-przes-ucha-jeszcze-raz">Byś Przesłuchał Jeszcze Raz by Matej</a> 8. ...Byś przesłuchał Jeszcze Raz

Patroni medialni:
Audycja WuDoo (Radio Szczecin)
Magazyn Hip-Hop
UKnowHowWeDo
AllRap

Recenzje:
Buffu
Litosław Nieśmieszny
Spinner
RAPort

Inne:
"Jazz, Kawa, Rap" w zestawieniu TOP100 za rok 2009!

JednaMiłość!

2009-07-05T15:28:00.016+02:00

JednaMiłość! To moja osobista zajawka, jest to sposób bycia; kultywowania brzmień z czarnej płyty, zjawiska samplingu, oraz szeroko pojętej kultury czterech elementów hip-hop’u. JednaMiłość! to czas spędzony na koncertach; w studio; z ludźmi którzy odnajdują frajdę w tym co robią.

Początkowo pod pojęciem „JednaMiłość” kryło się port folio które dotyczyło wyłącznie moich muzycznych poczynań. Obecnie „JednaMiłość” to nazwa mojego domowego studio w którym realizuję swoje projekty. Zapraszam do zapoznania się z zawartością strony oraz mojego MySpace.

Matej

2009-07-05T15:21:00.022+02:00

Siemasz! Mów mi Matej. Jestem szczecińskim producentem (choć może to za duże słowo); w każdym bądź razie robię bity. To na czym robię, chyba nie jest istotne, to jak robię muzykę – to słychać.

W roku 2009 wydałem wspólnie z Bert’em (eMCe pochodzący z Tczewa) debiutancki album „Jazz, Kawa, Rap” - w całości wyprodukowany przeze mnie. Obecnie wraz z Meduzem (SpontanStudio) oraz DJ’em ACE’m pracujemy w kooperacji nazwanej dumnie „SoulSolution”. Co z tego wyjdzie? Na pewno same dobre rzeczy! To chyba tyle. Sprawdź MySpace; słuchaj tylko dobrej muzyki i kupuj oryginalne płyty. 5!

Kontakt. Znacznik "(at)" należy oczywiście zastąpić "małpą" - @.

Na odmułę.

2009-07-02T01:55:00.001+02:00

Zbliżają się wakacje… w sumie to już są; choć niektórzy muszą dzielnie stawiać czoło tzw. zjawisku „sesji”. Cóż nie ma „letko” jak to ma w zwyczaju mawiać mój znajomy. Jednak na odmulę postanowiłem odświeżyć nieco szatę graficzną „jednamilosc.net”. Wynika to bardziej z mojej zajawki czysto – graficznej ani jeżeli z jakiejś większej potrzeby. Nowy „design” zbudowałem wspólnie ze swoim bratem – sebekkpl (to on wykonał zdjęcia; ahh wspaniałe!). Jaki jest efekt; sami widzicie. Moim zdaniem jest miło; strona ma obecnie charakter nieco bardziej informacyjny, pokusiłbym się nawet o sformułowanie „portfolio”. Zapraszam do zapoznania się z jej zawartością. Co jeszcze by tu naskrobać… cóż; mogę powiedzieć tylko tyle, że szykuje się lato z rapem! Pozdrawiam!